. Bir-birini bu qədər anlayan iki insan yəqin ki, heç kim görməyib bu günə qədər.. “al” desəm Quba deyərdi, hələ heç “alma” olduğunu bilmədən. 
Atam yenə çox məşğul olduğundan bizi artıq aeroportda gözləyirdi. Hər şeylə maraqlanan şoferimizlə birlikdə insanların terorist kimi yoxlandığı o məkana –aeroporta getdik. Atam bizi saxta olub olmadığına əmin olmadığım gülüşlə qarşıladı. Mənasızca məni qucaqladı. O uzun ölüm yoxlamasından keçdikdən sonra nəhayət samalyota, aa bağışlayın, təyyarəyə mindik. Ən sevmədiyim an. Kəmərlər, mənasız sevimliliklə hərəkət edən stüyardesisalar(adlarını da deyə bilmirəm), qalxmaq həyəcanı, qarşıda heç nə vecinə olmadan xoruldayan dayılar, təkərlər yerə dəyən kimi telefonu açan gənclər... Ən yaxşısı gözlərimi yumub qarşıda xoruldayan dayıya eyni notlarla qoşulmaq idi. 
Amma yanıma oturan şəxs ətrafdakı əsəb korlayan, bütün bədənimi qaşındıran hadisələrin üstünə pərdə saldı. Çünki, o....

Insallah beyenersiz bu hekayemde ama indiden deyrem fikirler az olsa dayandracam eziyyet cekib yazram deyerlendren yoxdu bilirem ki oxuyan coxdu ama kimse eziyyet cekib rey yazmir buda meni hevesden