Ana ...Hər kəsin olduğu kimi mənimdə bir ailəm
vardı.
Anamdan və məndən ibarət bir ailə !!!
Anamın bir gözü yox idi. Bu isə məni
kədərləndirmir əksinə anama qarşı nifrət hissi
oyadırdı. Çünki ondan utanırdım !!! Hələ uşaq ikən
dostlarım anamı görəndə qaçardı bu isə məni
kədərləndirərdi. Anama hirslənərdim deyərdimki
mənə yaxınlaşma camaatın yanında utanıram
səndən . Bu mən böyüyənə dək davam etdi lakin
anam bir dəfə belə məni xetrimə dəyəcək bir söz
demədi. Yadımdadı bir gün valideyn iclasına
gəlmişdi anam. O qədər valideyinin yanında
anama hirsləndim dedimki sən mənim anam
deyilsən səndən utanıram bir də mənə yaxın
gəlmə və sinifdən cıxanda anamın tək gözündəki
yaşı görmək heçdə çətin olmadı . Bir neçə il keçdi
. Bu utanmaq duyğusu boğaza yığmışdı məni və
anamın yanından qaçdım. Oxudum . Universitetə
daxil oldum . Bitirdim. Əsgər getdim gəldim. Bu
ərəfədə anam hər zaman məni axtardı mən
qaçdım. Mənə uzaqdan baxar sonra gedərdi.
Sonra evləndim uşaqlarım oldu. Birgün anam
nevelerinin yanına gələndə usaqlar anamdan
qorxdular və mən yenədə anamı acıladım.
Anamsa əvəzində üzr istədi və bir daha narahat
etməyəcəyini deyərək getdi !!! İllər keçdi. Bir gün
valideyn iclasında birdən anam ağlıma gəldi və
iclasdan çıxıb anamın yanına getdim. Lakin
anamın öldüyünü eşitdim !!! Açığı heç üzülmədim
məni vicdan əzabına salan isə qonşunun verdiyi
məktub oldu . Məktubu anam ölümündən əvvəl
qonşusuna mənə çatdırmaq üçün vermişdi !!!
Məktubda yazırdı anam : Əziz oğlum ,sən bu
məktubu oxuyanda mən artıq həyatda olmayacam
.Sən ömrün boyunca mənə nifrət etdin qorxdun
utandın mənnən lakin mən heç zaman sənin
qəlbinə dəymədim . Çünki bütün günah
məndəydi. Sənin yadında olmaz , bir gün sən
qucağıdaykən mən yıxıldım və sənin bir gözünün
kor olduğunu gördüm. Bu vicdan əzabilə yaşaya
bilməzdim və bir gözümü sənə verdim !!! Ömrüm
boyunca səni üzdüyüm üçün məni bağışla !!!