Pis xarakterli bir genc varmış. Bir
gün atası ona mismarlarla dolu
bir torba vermiş. " yoldaşların ile
mübahise edib döyüşdüyün
zaman her sefer bu taxta
perdeye bir mismar çax" demiş.
Genc, birinci (ilk) günde taxta
perdeye 37 mismar çaxmış.
Sonrakı heftelerde öz-özüne
nezaret etmeye çalışmış ve keçen
her günde daha az mismar
çaxmış. Nehayet bir gün gelmiş ki
heç mismar çaxmamış. Atasına
gedib söylemiş. Atası onu
yeniden taxta perdenin önüne
aparmış. Gence "bu günden
başlayaraq mübahise etmeyib
döyüşmediyin her gün üçün
taxta perdelerden bir mismar
çıxart (sök)" demiş. Günler
keçmiş. Bir gün gelmiş ki her
mismar çıxarılmış. Atası ona
"aferin yaxşı davrandın amma bu
taxta perdeye diqqetli bax. Artıq
çox delik var. Artıq keçmişdeki
kimi gözel olmayacaq" demiş.
Yoldaşlarla mübahise edib
döyüşüldüyü zaman pis sözler
deyiler. Her pis söz bir yara (delik)
buraxar. Yoldaşına min defe
özünü bağışladığını söyleye
bilersen amma bu delik
bağlanmayacaq.