Avaraya baz, ailəcanlıya qaz deyirik”
Təxminən 1 ilin söhbətidir. Qızımın ad günü idi.
Dedi, “papa” sinif yoldaşlarıma hədiyyə alaq. Qoy
surpriz olsun. Yəni bu dəfə hədiyyəni onlar mənə
deyil, mən onlara təqdim edim.Razılaşdıq. 20
gəlincik və 20 maşın aldıq. Amma evə çatandan
sonra baxdım ki, dükana 20 euro əksik vermişəm.
Daha doğrusu satıcılar haqq - hesabı səhv edib.
Əlqərəz, 1 ay bu 20 euro beynimdə fırlandı.
Məqam axtarırdım ki, camaatın borcunu qaytarım.
Və nəhayət yolum axır ki, yenidən həmin dükan
tərəfə düşdü. Allahdan mövzunu xatırladım. Az
qala unudacaqdım. Tez ayaq saxladım. İçəri
girdim. Satıcıları vəziyyyətdən hali edib əksik
qalan məbləği ödəmək istədiyimi söylədim.
İnanın, şokda idilər. Səmimi deyirəm. Fəqət,
gəlməyimdən, vicdanımdan dolayı deyil,
avamlığımdan dolayı şokda idilər. Məhz
“avamlığımdan”! Təbii, onların zənnincə... Qərib -
qərib baxırdılar mənə. Sanki, debilə baxırmış kimi.
Ayrıca, simalarında yazıya həkk edə bilməyəcəyim
çox aydın bir kinayə, istehza, ironiya da vardı. Və
bunu o qədər açıq hiss elətdirirdilər ki... Sonra
tesadufen Bakidan bir dostum zəng elədi. Ona da
hara və niyə getdiyimi söylədim. Pəəh, telefonda
təriflər başladı, nə başladı: “Qaqa, sən əjdahasan,
pələngsən, divsən ...” Ta daha nələr.
Maşına oturdum. Dərindən nəfəs aldım. Ayılmağa,
durumu çözməyə çalışdım. Çalışdım, bu
məmləkətdə bütün normal təzahüratların
insanlara anormal ya da əlahiddə hadisə kimi
görünməsinin, edilməsi gərəkən ən adı şeylərin
ətraf üçün möcüzə xarakteri daşımasının səbəbini
anlayım.Bacarmadım. Mən neyləmişdim əslində?
Heç nə. Qəhrəmanlıqmı “yapmışdım”? Yox, təbii.
Və ya mənim elədiyim qəhrəmanlıq olacaqsa, o
zaman sinəsini düşmən gülləsinə sipər edib şəhid
olanların elədiyi nədir bəs? Niyə belə olmuşuq?
Niyə bu qədər cırlaşmışıq, primitivləşmişik, bütün
adilərə “qeyri - adi” libasını geyindirmişik? Niyə
sahib olduğumuz məntiq əsl vacibatları
müstəhəblərdən daha arxa plana keçirib? Niyə bu
məmləkətdə