Ümidlə yaşamaq...
Hər zaman “ Bəlkə nə vaxtsa...” adlanan son damla ümid yaşar ürəyimizdə... Aldansaqda ümidimizə həmin an təbəssümə səbəb o ümid olar... Ümidsiz yaşamaq isə... Ümid nədir? Heç nəyin dəyişməyəcəyini bilsəkdə ümid edərək sanki sevgimiz uğrunda mübarizə aparmış oluruq. Çünki bu an yeganə bacardığımız ümid etməkdir... O da əlindən alınsa...Sadəcə yaşananları qəbul etmək qalır. Nə qədər çətin, nə qədər əzablı olsa belə sadəcə qəbul etmək...

Bəziləri qarşılıqsız sevgidən əzab çəkər, bəziləri isə qarşılıqlı lakin yalnış bir sevgidən...Ən ağrılı olanı da elə budur.. Sevdiyini və sevildiyini bilmək... Amma... “Qovuşmamız imkansız...”

Hər zaman düşünürdümki, insan sevərkən, sevgisini ən gözəl sözlərlə ifadə etməlidir. “Mən Səni Sevirəm...” kəlməsi deyilməsə demək ki, bu sevgi yoxdur..Amma baxışlardakı sevgi sözlərsizdə oxunarmış...

Onun gözlərinə baxdıqda bir tək “Kaş ki” söyləyə bilirəm... Kaş ki , əlindəki üzüyün dəyərini anlasa... Kaş ki, qarşılıqsız sevsəm... Bilmirəm mənim sevgim gecikdi ya onun qisməti tələsdi. Bir tək onun xoşbəxtliyinin səbəbinin mən olmamasını istəyirəm

Qismətin sənə xoşbəxtlik bəxş etsin. Çünki dualarında səni qorumağı diləyən öz qismətin var...
Mən isə səndən fərqli olaraq qırmızı lentlərlə bağlanan , uzuklərlə möhürlənən münasibətin sevgi üzərində qurulmasını istəyirəm...