Xəyalındakı
"balaca” idi.
- Axşamınız xeyir – deyə oğlan gülümsədi.
- Salam – deyib Gülərə sarı döndü. – Bizim
qəsəbədə yaşayır- dedi.
- Uşşş, nə şirin baladı bu- deyib, oğlana sarı
çöndü. – Axşamın xeyir, beş də artıq, balaca,
nəsə sözün var? – soruşdu.
- Yooooxxx – deyə oğlan pörtmüş halda – eləcə
salamlaşmaq istədim – dedi.
Qızlar gülüşdülər.
- Yaxşı elədin, balaca, adın nədir? – deyə Gülər
demək olar ki, onlarla yanaşı addımlayan oğlanı
sınayıcı baxışla süzdü.
- Mənə balaca demə, bibican, adım Arazdır.
Özüm də tələbəyəm.
Onun şirin danışığına ürəkdən gülən Gülər dedi:
- Həm də, 17 yaşın var, 1 ci kursda oxuyursan....
- Siz məni tanıyırsız ki? – Araz da güldü.
"...İşə düşdük ki” – deyə Arzu dönüb Araza
acıqlanmaq istədi. Amma Arazın sonsuz bir
istəklə parlayan gözlərindəki ifadə onu çaşdırdı.
Dayanacaqda Gülər sağollaşıb onlardan ayrıldı.
İkilikdə sakitcə dayandılar. Araz Arzunun əlindəki
paketi aldı.
- Avtobusu gözləyirsən, ya taksi ilə gedək?-
dedi.
Onun belə ərkyana müraciəti Arzunun xoşuna
gəldi. Təbəssümlə: - Necə istəyirsən – dedi.
Maşının arxa oturacağında demək olar ki, Araz
ona sığınıb oturmuşdu. Onun bu yaxınlığı, təması
Arzuda qəribə hisslər yaradırdı. Və bu hisslər
onun xoşuna gəlirdi. Heç vaxt belə hisslər
keçirməmişdi...
Taksidən düşəndə hava qaralırdı. Arazın onunla
gəlmək istədiyini görən Arzu əlini uzadıb paketi
aldı və sağollaşdı. Araz acizliklə onun gözlərinə
baxdı.
- Adını deməyəcəksən?
- Arzuyam- deyib gülümsədi Arzu. – Hələlik,
mən getdim.
- Arazın Arzusu...
- Nə dedin?
- Arazın Arzusu- deyə Araz yerində fırlanıb jest
edərək uzaqlaşdı.
Sonrakı günlərdə də belə lazımmış kimi hər səhər
görüşüb bilikdə şəhərə gedir, axşamlar da
birlikdə qayıdırdılar. Arazın bitib – tükənməyən
söz- söhbətini, bəzən mənasız görünsə belə Arzu
səbrlə dinləyir və hiss edirdi ki, onu bir gün
görməyəndə, eşitməyəndə darıxır. Bəzən
duyduqları, hiss etdikləri onu qorxudurdu. Arazla
ciddi münasibəti ağlından belə