ə keçirmək
istəmirdi. Həm aralarındakı yaş fərqi, həm də
Arazın uşaqxasiyyət, ərköyün davranışı onu
çəkindirirdi. Əslində heç ondan heç nə istəmirdi
də...
Sadəcə Araz öz gəlişi ilə onun həyatına bir rəng,
maraq qatmışdı. Çox səbrli idi Arzu. Arazın nə
vaxtsa soyuyacağına ümid bəsləyirdi. Amma Araz
haqqında bunu demək olmazdı. Günü-gündən
Arzuya bağlanırdı. Bir yerdə olduqlarında ancaq
körpə uşaq kimi ona sığınmaq, onu hiss etmək,
toxunmaq arzusuyla yaşayırdı. Amma Arzunun
ciddi rəftarı onun əl-qolunu bağlayırdı. Bəzən
Araza elə gəlirdi ki, Arzu onun anası
xasiyyətdədir. Arzuya isə elə gəlirdi ki, Araz onun
uşağıdır.
Aylardır davam edən bu münasibətlərdə açıb
ağartmasalar da ikisi də israrlı idilər. Birlikdə
gəzməyə gedir, bir yerdə nahar edir, özəl
günlərini birlikdə qeyd etməyə çalışırdılar.
Bir gün nahar vaxtı Araz Arzuya zəng edib, onu
şirkətin girişində gözlədiyini deyəndə Arzu
təəccübləndi. ".... Xeyir olsun, görəsən nə olub?”
– fikirləşərək, həyəcanla aşağı düşdü.
Aşağıda rəngi boğulmuş halda dayanan Arazı
görəndə ürəyi düşdü.
- Nə olub sənə?
- Çıxa bilərik?
- Axı nə olub, desənə...
- Sözüm var sənə, çıxaq.
Onlar yaxınlıqdakı parka gəldilər. Arzunun gözü
Arazın üzündə qalmışdı.
- Ürəyim çəkildi axı, nə olubdu?
- Sənin ürəyin indi çəkilir, amma bilmirsən ki,
mənim ürəyim səni gördüyüm gündən çəkilibdi.
Mən səndə yaşayıram, Arzu.
- Və?.... – deyə Arzu onun nə deyəcəyini gözlədi.
- Gəl evlənək, Arzu. Evdə də demişəm.
Arzu ürəkdən qəhqəhə ilə güldü.
- Ehhh , heç səndən belə evlənmək təklifi
gözləməzdim. İndi deyirsən ki, bu yaşıma qədər
oturub belə bir sıxıcı evlənmək təklifinə razılıq
verim? Heç vaxt...
- Mən ciddiyəm, Arzu. Mamagil də razıdılar.
- Nəyə razıdırlar, Araz, sənin özündən 12 yaş
böyük qızla evlənmək istəyinə?...
- Nə dəxli var eee – deyə Araz mızıldandı.
- Dəxli var, Araz. Gördün ki, uşaqsan. Qulağını
aç və eşit, bizim bir yerdə olmağımız heç vaxt
mümkün deyil. Buna nə sənin ailən, nə də mənim
ailəm