Dayanacaqda marşrut gözləyən Arzu yenə də
gecikirdi. Dolu gələn marşrutları ötürdükcə
əsəbiləşirdi. Yəqin idi ki, yenə marşrut taksisi ilə
gedəcəkdi. Elə də oldu.
Taksinin arxa oturacağında yeniyetmə bir oğlan
oturmuşdu. Yerini rahatlayan Arzu mobil
telefonunu çıxardı. Rəfiqəsi Gülərə bir kəlmə ilə
"Gecikirəm”- deyib, telefonu bağlayıb çantasına
qoydu.
Sürücü arxadakı bir boş yerə işarə ilə "Gözləyək,
yoxsa gedək” – soruşdu.
Oğlan:
- Sür gedək eee, onsuz da yubanırıq – dedi və
Arzuya baxıb gülümsədi.
Arzuya elə gəldi ki, oğlanın tələffüzündə nəsə
şirinlik var. Hansısa hərfi düzgün demir...
Pəncərədən bayıra baxan Arzu yol boyu
mənzərələrə fikir vermədən düşünürdü.
"... 30 yaşı da belə arxada qoydum. Vaxt necə
sürətlə geçir, sanki hər şey dünən idi, qəbul
imtahanlarının həyəcanı, universtet illəri,
magistratura və nəhayət neçə illik işi... Və birdən
də indiyə qədərki, həyatının necə maraqsız
olduğunun fərqində oldu.
"...Aman allah, mənim nəyim var, neyçün
yaşayıram, kim üçün yaşayıram?”- fikirləşərək
köksünü ötürdü.
Uzun-uzadı siqnal verib onları geridə qoyan
maşına baxıb fikirləşdi: "Bəlkə mən də özümə
maşın alım?”...
Öz fikrinə gülümsədi bir anlıq... Ona elə gəldi ki,
yanında əyləşən oğlan tez-tez ona baxır.
"... Nə olub, balaca, nə diqqətlə baxırsan?”- deyə
fikirləşdi və anında üzündəki ifadə dəyişildi.
Bir müddətdən sonra Arzu hiss elədi ki, onlar
nədənsə tez-tez rastlaşırlar. Ya səhər işə
gedəndə, ya da axşam işdən qayıdanda... Amma
xəyalına belə gəlmirdi ki, xəyalında "balaca”
adlandırdığı oğlan artıq aylardır onu izləyir.
"Balaca” dediyi bu oğlan orta boylu, yaraşıqlı bir
oğlan idi. Amma üzündə həmişə saf bir təbəssüm
dolaşırdı. Bu təbəssüm onu yaşından uşaq
göstərirdi. Gözlərində hər şeyi öyrənməyə çalışan,
cəhd edən maraqlı bir ifadə var idi.
Bir gün işdən çıxıb rəfiqəsi Gülər ilə marketdən
bazarlıq edib çıxanda Gülər gülə-gülə Arzuya
dedi:
- Arxamızca bir körpə gəlir.
Arzu ixtiyarsız dönüb geri baxdı.