gün Araz
israrlı idi, onun Arzuya sahib olmaq arzusu o
qədər güclü idi ki, bu istəyin qarşısında Arzu
gücsüzlüyün hiss edirdi... Amma bunu özünün də
istədiyinin fərqində idi...
... Gözlərini açanda otağın ala-toranlığında
qolunu onun sinəsindən aşırıb, şirin-şirin yatan
Araza baxdı. İlahi, bu simada nə qədər
məmnunluq, rahatlıqlıq var idi...
Qalxmaq istəyəndə Araz oyandı. - eeeeee- deyib
onu bərk – bərk qucaqladı – Getmə -dedi.
Arzu onun sıx qara saçlarını barmaqlarıyla
daraqladı.
- İmkan ver, su içmək istəyirəm.
Araz yerindən sıçradı.
- Mən indi çay qoyaram.
- Sən əvvəl bir əynini geyin- deyib Arzu ucadan
güldü.
Araz çılpaq olduğunun fərqində olunca qeyri –
ixtiyari aşağı əyildi və paltarlarını axtardı...
Bir azdan birlikdə oturub çay içirdilər.
Arzu gedəcəyini Araza deyəndə Araz narazılıqla:
- Olmadı da Arzu – dedi. – İstəyirsən günü
sabah ZAQS-a gedək.
- Yox, Araz, bilirsən ki, bu gün olanların heç
nəyə dəxli yoxdu. Bunu ikimiz də istədik. Amma
yadında saxla, indilik qoy hər şey belə də qalsın.
Sən hələ oxuyursan, hər şey qarşıdadır.
Bir istədi ki, "Sənin gələcək həyatında mənim
yerim yoxdu, Araz” – desin. Amma sözlərini
dilinin ucundan geri qaytardı.
Aylar ötdü, illər bir-birini əvəzlədikcə bu
münasibət Arzunun gözlədiyinin əksinə olaraq
soyumaq bilmədi. Arazın Arzuya istəyi,
məhəbbəti azalmaq bilmirdi. Vaxtaşırı
görüşürdülər. Bəzən Arzu məzuniyyətə çıxanda bir
neçə günlüyə istirahət mərkəzlərinə gedirdilər.
Arazın sanki belə lazımmış kimi davranışı Arzunu
bezdirmirdi...
Araz universitetin son kursunda oxuyurdu. Arzu
işlədiyi şirkətdə direktor vəzifəsinə qədər
ucalmışdı. Özünü hədsiz xoşbəxt hiss edirdi.
Həyatında Arazı var idi. Bu illər ərzində heç biri
gələcəklərindən söz açmamışdılar. Özlərinin
doğru hesab etdikləri həyatlarını yaşamışdılar. Və
aralarındakı münasibəti Gülərdən başqa heç kim
bilmirdi. Arazın ərköyün təbiətindəki istədiyinə
hər zaman nail olmaq arzusuna çatması, Arzunun
ona təmənnasız diqqəti,