oturub yemək yeyə-yeyə ağız dolusu
arzularından danışan Araz birdən duruxdu.
- Nə olub sənə, nəsə birtəhərsən eeee- deyərək
udqundu.
- Heç Araz, yeməyini ye.
- Bəs sən niyə yemirsən?
- İstəmirəm – deyə Arzu baxışlarını yayındırdı.
- Xəstələnmisən? – deyib Araz əlini uzadıb
Arzunun alnına toxundu. – Elə bil rəngin də
qaçıb...
- Dedim ki, heç nəyim yoxdu, Araz, yeməyini
yeee – deyə onun əlini alnından götürüb
dodağına yaxınlaşdırdı.
- Heç olmasa bir tikə ye...
Arzu yeməkdən bir tikə götürüb ağzına qoydu.
Kaş etməyəydi. Öyüdü. Yaxşı ki, Araz salfeti
onun ağzına tutmağa imkan tapdı...
Əl – üzünü yuyub rahatlanan Arzu Arazın
üzündəki qorxunu görəndə gülümsədi:
- Qorxma keçdi – dedi.
- Nəsə olub sənə?
- Həə, Arazcım, bəbişimiz olacaq...
Arazın qulaqları cingildədi.
- Nə dedin, nəəəəə? – deyə qəribə səslə soruşdu.
- Eşitdiyini...
- Niyə indi? – deyə Araz çox mənasız sual verdi.
- Bilmirəm, Arazcım, yəqin belə lazımmış, bu da
bir qismətdi... Amma deyəsən sevinmədin?
- Bu indi bizə lazım deyil, Arzu. Sevinmədim
doğrudan da – Araz qırıq-qırıq dilləndi.
- Sən narahat olma, sənin həyatında heç nə
dəyişməyəcək. Arxayın ol, bunu heç kim
bilməyəcək. O bizim sevgimizin mənə bəxş etdiyi
ən qiymətli hədiyyədir. Mən artıq onu sevirəm,
istəyirəm...
- Bəs məəənnn? – deyə Arazın üzündə
qəzəbdənmi, paxıllıqdanmı doğan bir ifadə
dolaşdı.
- Arazcım, yadındadısa, mən münasibətimizin ilk
günüdən demişəm ki, sənin həyatında, ailəndə
mənim yerim yoxdur... İnkar etmə... Sən istəsən
də, istəməsən də bu heç nəyi dəyişməyəcək. Mən
səndən heç nə istəmirəm, heç vaxt da
istəməyəcəm, bunu ki, bilirsən...
- Özünü məndən çox tez ayırırsan... Elə bil o
artıq səninçün hər şeydi...
- Düz deyirsən, o mənə lazımdı, sənə isə yox...
- Necə soyuqqanlı danışırsan, Arzu...
- Elədi, canım, qəbul edə bilmirsən, görürəm,
amma mən qərarımı vermişəm.
- Nə qərarını ? Sən mənsiz qərar verə
bilməzsən...
- Səhv edirsən. İndiyədək eləydi, amma görürsən
ki, indi hər şey