y dəyişir...
- Demək sən mənim həyatımı alt-üst eləmək
istəyirsən?
- Dedim ki, səndən heç nə istəmirəm – deyə Arzu
əsəbiliklə səsini qaldırdı.
- Sən mənim yeməyimi zəhərə döndərdin, sən
mənim sevincimi kədərə döndərdin, Arzu, qurban
sənə, niyə belə edirsən? – Araz onun əllərindən
tutub tumarladı: - Bəlkə həkimə gedək?
Arzu dalı-dalı çəkildi.
- Heç vaxt, Araz, bunu heç xəyalından belə
keçirmə...
- Onda ya o, ya da mən... – Arazın sözü ağzında
qaldı.
Arzu sakitcə çantasını götürüb kafedən çıxdı.
Araz onun ardınca getmədi. Gedə bilmədi.
Ayaqları sanki yerə yapışmışdı. Beynindəki
qarışıq fikirlər aydınlaşanda öz-özünə təskinlik
verdi: - "Arzudu da, indiyədək hansı arzu-
istəyimin qarşısında durub ki... Getməyəcəm
dalınca, ağlı başına gələndə zəng edəcək....”.
Amma yeməyini yeyə bilmədi. Gözünü Arzunun əl
dəyməmiş yeməyindən çəkməyib, oturduğu stula
baxdı, köksünü ötürüb yerindən durdu və kafedən
çıxdı.
Araz kölgə kimi gəzib dolanırıdı. Evdəkilər onun
niyə belə dəyişdiyini dönə-dönə soruşsalar da hər
dəfə bir bəhanə ilə yaxasını qurtarır, ümumiyyətlə
evdə az olmağa çalışırdı. Mübahisə etdikləri
gündən həftələr keçirdi artıq, amma Arzudan nə
bir zəng var idi, nə də onun atmacalı mesajlarına
cavab...
Son mesajında isə bütün acığını, hirsini-
hikkəsini toplayıb ağlına- ağzına gələni Arzuya
yazmışdı:
"... Sən hər şeyi ölçüb biçibmişsən... Əlbəttə ki,
bu yaşında mənim kimi "uşağın” birini özünə
yaxın buraxanda mən bilməliydim ki, sənin
məqsədin var. Sənin kimilər ailə qurmaq
iqtidarında deyillər. Ancaq öz məqsəd və
mənafelərini, maraqlarını güdürlər... Bir daha
məni axtarma, əlvida!”
Arzu hamiləlikdəki toksikozdan çox əziyyət
çəkirdi. Amma evdə şübhələnərlər deyə evdə qala
da bilmirdi. Səhər işə gəlib təzəcə rahatlamışdı.
Telefonuna gələn mesajı açıb oxuyanda bir anlığa
yerində duruxdu və sonra nələr olduğundan xəbəri
olmadı.
Gözünü açanda xəstəxana palatasında idi. Anası
başının üstə dayanıb ağlayırdı. Əlini uzadıb
anasının