əlindən tutdu.
- Mama, məni bağışla, mənə güc-qüvvət ver... –
deyə zarıdı.
- Niyə belə elədin, qızım, sən axı uşaq deyildin,
niyə bunları bizə yaşatdın? İndi mən atana nə
deyəcəm.
- Heç nə, mama, papaya heç nə demə, mən özüm
istədim... Çarəsin də tapacam.
Həkimlər hər şeyi anasına demişdilər. Və
keçirtdiyi stresdən dolayı hamiləliyin pozulma
ehtimalı olduğuyçun da ən azı hələ bir ay
xəstəxanada yatmalı olduğunu bildirmişdilər.
Arzudan heç bir xəbər olmağdığını görən Araz
nəhayət ki, özünü toparlayıb işin sonunda şirkətə
gəldi. Nəzərə çarpmamaq üçün bir yer seçib
gözləməyə başladı. Nə həmin günü, nə də
sonrakı günlər Arzunun olmadığını görüncə,
dözməyib, Gülərə yaxınlaşdı:
- Salam
- Niyə gəlmisən? – deyə Gülər acıqla sual verdi.
- Arzu hardadı?
- Neynirsən, sənə nə?
- Yaxşı daa, nə olub, niyə yoxdu? – deyə Araz
nigarançılıqla Gülərin qolundan tutdu.
- Çıx get, Araz, sən gərək əvvəldən onun
qarşısına çıxmayaydın.
- Deməyəcəksiz? – Araz sanki büzüşdü.
- Xəstədir, xəstəxanada yatır.
- Niyə, hansı xəstəxanada? – deyə həyacanından
az qala boğula-boğula soruşdu.
- Deyə bilmərəm, heç kəsə icazə vermir yanına
getməyə...
Araz nə qədər yalvarsa da Gülərdən başqa heç
nəyi öyrənə bilmədi. Suyu süzülmüş halda
şirkətdən uzaqlaşdı.
Xəstəxanada ikən Gülər onun üçün ev kirayələdi.
Mikrorayonda ikiotaqlı mənzilində tək yaşayan
yaşlı bir qadının yanında yaşayacaqdı. Anası
olanları atasına deyəndə kişi az qala infarkt
keçirmişdi.
"... Mənim o adda qızım yoxdu, bir daha gözümə
görünməsin...” – demişdi.
Qohum - qonşuya isə onların razılığı olmadan ərə
getdiyini söyləmişdilər.
Araz sanki canlı ruh idi. Ancaq universitetlə
başını qatırdı. Magistraturaya qəbulun nəticələrəi
çıxan gün atası onun istədiyi maşının açarlarını
stolun üstə qoyanda çox sevindi.
Ertəsi günü şirkətə gəldi. Kənarda saxlayıb
maşındaca Arzunu gözləməyə başladı. Bu gün
onunla qəti danışmaq fikri var idi. Onların deyə-
gülə şirkətdən çıxdıqlarını görəndə