ə sevincindən
bilmədi ki, neyləsin. Arzunun Gülərdən
ayrılmasını gözlədi. Lakin onların tamam başqa
səmtə döndüklərini görüncə onları izləməyə
başladı. Maraqdan və təəccübdən ürəyi
partlamaq dərəcəsinə gəlsə də Arzuya yaxınlaşa
bilməyib kor - peşman evə qayıtdı.
Demək olar ki, hər gün onu izləsə də ürək eliyib
yaxınlaşa bilmirdi.
Valideynlərinə əsgəri xidmətə getmək istədiyini
bildirəndə anası evdə qiyamət qopartdı.
"... Qoymaram, bir uşağımı gözümdən o yana”-
dedi. Amma atası onun fikrini bəyəndi.
Yola düşməzdən bir gün əvvəl şirkətə gəlib
Arzunu çağırtdırdı. Aram- aram pillələri enən
Arzusuna gözü dolu baxdı, baxdı... Araza elə
gəldi ki, Arzu bir qədər kökəlibdi, qəşəngləşibdi.
Və onu da hiss elədi ki, Arzu onunçun çox
qiymətlidi, əzizdi, onu itirmək istəmir...
Onu görən Arzunun rəngi dəyişdi. Amma geri
qayıda bilmədi.
- Nə istəyirsən? – deyə salam vermədən soyuq
bir tərzlə dilləndi.
- Çıxa bilərik?
Arzu dinməz- söyləməz qabağa düşdü.
Yaxınlıqdakı bağa gəldilər.
- Eşidirəm səni.
- Arzu, qurban sənə, yalvarmağa gəlmişəm. Üzr
istəməyə, ayaqlarına düşməyə gəlmişəm.
- Çox nahaq... Nə yalvarma, nə də üzr istə, Araz,
sadəcə, sakitcə çıx get, mənə mane olma. Qoy öz
həyatımı yaşayım...
- Mənsiz?
- Hə, sənsiz. Artıq həyatımda biri var. Mən onu
sevirəm, onun üçün yaşayıram.
- Sən nə danışırsan? Kimdi o elə? – deyən
Arazın səsi çox əcaib çıxdı.
- O mənim Muradımdı. Hələki, qanımla canımla
bəslədiyimdi...
Arazın ürəyi yerinə gəldi.
- Mən axmaq da başqa şey düşündüm...
- Araz, çox xahis edirəm, bir də gəlmə. Məni
axtarma. Məni unut. Məni yox bil. Məni ölmüş
bil. Birdə bil ki, sağalar xəncər yarası, sağalmaz
söz yarası...
Arzu dönüb getmək istəyəndə Araz onun
qolundan tutdu.
- Bəlkə məni dinləyəsən?
- Yox, vaxtım da yoxdu, həvəsim də yoxdu səni
dinləməyə. Sən bütün hisslərimi yaratdığın kimi
elə də öldürdün... Kaş ki, heç qarşıma
çıxmayaydın... Burax qolumu...
Arzu çıxıb getdi. Araz heykəl təki dayanıb onun
ardınca baxdı.