İşin sonuna bir saat qalmış işdən çıxdı və evə
gəldi. Telefonunu bağlayıb otağında fikirləşməyə
başladı. Yox, qərarı qətiydi. Ayrılmaq...
Səhəri günü dayanacağa gələndə Arazı orda
görüncə üzünü çevirmək istədi. Amma Araz
qətiyyətlə ona yaxınlaşıb qolundan tutaraq
yaxınlıqdakı maşına sarı apardı.
- Burax qolumu, neynirsən?
Araz tərzini pozmadan gülümsədi.
- Kənardan baxırlar, sakitcə otur maşına...- dedi.
- Olmaya qaçırdırsan məni?
- Elə bir fikrim var – deyib, maşının qağısını
açdı. Arzu könülsüz halda maşına oturdu.
Maşının tamam başqa istiqamətdə getdiyini
görən Arzu təəcübləndi.
- Hara gedirik?
- Bizim bağa...
- Ora niyə? Mən işə getməliyəm.
- Bəs dedim axı səni qaçırıram – deyib Araz
onun əlini tutdu.
- Bir bu çatmırdı, deyəsən doğrudan başın xarab
olur sənin
- Başımı da, elə hər yerimi də xarab eləmisən
dəə...
- Araz burax zarafatı...
- Vallah, ciddiyəm, zarafat eləmirəm. Zəng elə
Gülərə de ki, gəlməyəcəksən...
Arzu daha heç nə demədi. Səbrlə işin sonunu
gözlədi.
Arazgilin bağı dənizin kənarında idi. Darvazadan
içəri girən kimi ilk diqqətini çəkən bağın abadlığı
və baxımlığı oldu. Hər tərəf yamyaşıl idi.
- Nə durmusan, gəlsənə... – deyib Araz az qala
onu çəkə- çəkə evə apardı.
Arzu sanki sehrlənmişdi. Arazın hərəkətləri bir
qədər gülməli gəlirdi ona...
Evə girən kimi Arzunun çiyinlərindən tutub özünə
sarı çəkdi. Arzu onun geniş qolları arasında
demək olar ki, itib-batdı. Arzunun hündürdaban
ayaqqabılarında boyları tən gəlirdi deyən üz-üzə,
göz-gözə gəldilər... Bir müddət beləcə durdular.
Araz onu coşqunluqla öpür, öpürdü...
Onun möhkəm qolları arasında hərarətli
öpüşlərindən sustalırdı Arzu...
Araz sevdiyi idi... Araz arzuladığı idi... Sanki illər
boyu onu gözləmişdi... Özlüyündə dəfələrlə onu
sevdiyini etiraf etsə də bunu Araza deməmişdi.
Arzu bu sevgisində təmənnasız idi... Arazın
sevgisini saf bir uşaq sevgisinə bənzədirdi.
Inanırdı ki, zamanla o özü aralarındakı səddi,
həddi anlayıb geri çəkiləcək. Amma bu