"yox” deyib
durmuşdu. Atasının da bu məsələyə qarışması və
Arazın ümidsizliyi onunla nəticələndi ki, uzaq
qohumları olan , sevmədiyi qıza nişan apardılar...
Isti yay günlərindən biri idi. Arabir atası evdə
olmayanda evlərinə gəlirdi Arzu. Axşamçağı idi.
Dayanacaqda durub marşrutu gözləyirdi.
Qarşısında bir maşın dayandı. Əvvəl fikir
verməsə də Arazın maşından düşdüyünü görən
Arzu dalı –dalı geri çəkildi. Heç arzulamadığı bir
görüş idi...
Araz onlara yaxınlaşdı. Salam verib Muradı
qucağına aldı. Murad məmnunluqla qolunu
Arazın boynuna doladı.
- Gəl otur – deyib maşının qapısını açdı.
Muradın hərəkətinə donub qalan Arzu sakitcə
keçib arxada oturdu. Araz Muradı da onun
yanında oturtdu. Murad sualedici nəzərlərlə
anasına baxdı. Oturacaqda qalxdı. Arzunun
boynunu qucaqladı.
- Atadı? – deyə soruşanda Arzunun boğazı
qurudu.
- Ata yox, əmidi.
- Yoox , əmi yoooxx, atadı – Murad sözləri
uzada – uzada əyilib anasının üzünə baxdı.
Gözlərində dediyinin təsdiqini gözləyən bir ifadə
vardı. Arzunun rəngi boğulmuşdu. Bu günkü
gününə lənət yağdırırdı. Arazın üzündəki məmnun
ifadə onu lap haldan çıxarırdı.
Acıqla qarşıdakı güzgüdən Araza baxdı.
- Yenə bizi izləyirsən?
- Yox, təsadüfən gördüm sizi. Yəqin ki, belə
olmalıymış, nə qədər tərslik eləsən də görürsən,
bəzən zaman istədiklərimizin əksinə işləyir.
Arzu dinmədi. Şəhərə çatanda Arzu nə qədər
etiraz eləsə də maşını dənizkənarı parka sürdü.
Hava qaralana qədər Muradı qucağında gəzdirdi.
Bu gəzinti Muradın ürəyincə idi. Araz onun
şəkillərini çəkir, deyə- gülə əylənirdilər. Ürəyi
partlamaq dərəcəsinə gələn Arzu axırı dözmədi.
- Bəlkə biz evə gedək? – dedi.
- Hara tələsirsən?
- Gecdi, bir azdan onun yatmaq vaxtıdı – deyib
Muradı qucağına almıaq üçün əllərini uzadan
Arzunun əlləri havada qaldı. Murad Arazın
boynunu bərk-bərk qucaqladı və üzünü çevirdi.
Arzunun dilxor olduğunu görüncə Araz :
- Yaxşı , indi aparıram – dedi və Muradı boynuna
mindirib parkdan çıxdılar.
Maşına oturdular.