. Araz üzünü çevirib Arzuya
baxdı.
- Söz ver ki, bizim görüşməyimizə mane
olmayacaqsan.
- Yox, sən yaxşısı budu bir daha qarşımıza
çıxmağa cəhd etmə.
- Bilirsən ki, mən bunu indiyədək elədim, amma
bu gündən sonra eləmiyəcəm.
- Sən də bilirsən ki, mən buna mane olmaq üçün
hər şey edə bilərəm.
- Heç nə edə bilmərsən...
- Edərəm görərsən.
- Mən onun atasıyam... – Arazın sözü ağzında
qaldı.
- Oooo, Araz bəy, atalıq hissin oyanıb? Bir az
tez deyil? Hələ qarşıda səni nələr gözləyir?
Valideynlərin bilsələr səni köçürərlər...
- Həə, bunu düz deyirsən. Nişan aparıblar, qız evi
də bilsə onları köçürər - deyə Araz kinayə ilə
gülümsədi.
Arzunun qulaqları cingildədi eşitdiklərinə... "...
Axır ki, istəklərinə çatıblar. Elə yaxşı oldu. Bu
gün sabah evlənər, başı ailəsinə qarışar, bizi də
unudar. Lap unutmasa belə daha mənimçin
qorxusu yoxdu. Muradı heç vaxt məndən
istəməz...”
Araz onları aparıb evə qoyub ayrılanda Arzu
Muradı sakitləşdirə bilmədi. Uşağı Arazın
qucağından almaq mümkün deyildi...
Həmin gün Arazın şən əhval-ruhuyyə ilə evə
gəlib, vaxtsız gəlsə də yemək yeyib otağına
çəkilməsi anasının diqqətindən yayınmadı.
Çoxdandı ki, oğlunu bu əhvalda görməmişdi.
Amma nəsə soruşmağa cürət eləmədi. Balkona
keçib gizlicə pəncərədən oğlunun otağına baxdı.
Araz telefonunu komputerə qoşub nəsə iş
görürdü... Ananı maraq bürüdü. Amma indi heç
nə edə bilməyəcəkdi. Sabahı gözləməyə isə səbri
çatacaqdımı?
Səhər tezdən ərini və Arazı işə yola salan ana
vaxt itirmədən Arazın otağna keçdi. Komputeri
açıb xeyli qovluqlarda axtardı. Amma diqqətini
cəlb eləyəcək heç nə tapmadı. Tərslikdən işə də
gecikirdi. Komputeri söndürmək istəyəndə gözü
stolun üstündə ki "fləşə” sataşdı. Tez-tələsik onu
komputerə qoşdu. Üztündə "Murad” yazılmış
qovluq diqqətini cəlb elədi. Açanda heyrətdən
ağzı açıla qaldı...
"...İlahi, bu uşaq kimdi belə? Allahım, bu ki,
Arazın körpəliyidi...” Və birdən birə sustalıb
kresliya oturdu. – Aman allah, yenə görüşürlər –
deyə