acı-acı təəssüfləndi.
Gördüklərini Arazın üzünə vurmasa da rahatlığı
pozulmuşdu. Ürəyində götür-qoy edir, planlar
qururdu. Tələsməli idi, nə qədər ki, Araz heç nəyi
bildirmirdi, o oğlunu qabaqlamalıydı...
Bir axşam toydan söz salan ananın bəhanəsi bu
oldu:
"... Bəsdir daha avara-avara gəzdiyin, mən nənə
olmaq istəyirəm, tezliklə qurtarmaq lazımdı bu
işi...”
Araz eşitmək istəmədiyi bu sözləri anasından
eşidəndə etiraz elədi.
- Ay ana, hara tələsirsən, qız da oxuyur hələ, nə
vacib düşüb ki?
- Niyə ki, mənə elə gəlir ki, hələ gecikmişəm
də... – deyə anası kinyaə ilə Araza baxdı.
Anasının eyhamını anlayan Araz tutulub dinmədi
və sakitcə otaqdan çıxdı.
Səhəri günü yenə Arzunun yanına gəldi. Olanları
bir-bir Arzuya danışıb bir daha yalvardı.
- Gəl razı ol, çıxaq gedək buralardan, heç kəs
bizə mane olmasın...– dedi.
- Yox, Araz, gecdi, mümkün deyil - dedi.
Araz nə qədər yalvarsa da Arzu "yox” deyib
durdu.
(ardı