Murad Yeni ilə 4 saat qalmış doğuldu. Arzu
həyatla ölüm arasında çox çarpışdı. Amma
həyata, körpəsinə sevgisi o qədər idi ki, sonunda
həkimlərin səyi ilə qurtuldu...
Muradın 3 ayına qədər işə çıxmadı. Amma
şirkətdən heç olmazsa evdən işləmək təklifini
eşidəndə Muradına dayə axtarmaq fikrinə düşdü.
Ev sahibəsi Sara xala onu fikrindən daşındırdı.
"... Özüm baxaram " – dedi. Arzu çox sevindi.
Anası da imkanı olduqca ona kömək eləyəcəyini
demişdi. Əslində Murad sakit uşaq idi. Həm də
eynən Araz idi. Bu qədər bənzərlik onu
sevindirirdi. Saatlarla körpəsini bağrına basıb
qoxlamaqdan doymurdu. Ona elə gəlirdi ki, Araz
yanındadı. Murad hər anı ilə Arazı ona
xatırladırdı...
Araz əsgərliyini bitirb Neft şirkətində işə
düzəlmişdi. Magistraturanı qiyabi davam
etdirirdi. Dəfələrlə Arzu ilə görüşüb, danışmağa
cəhd etsə də Arzu onu yaxına buraxmamışdı. Və
Arzu min bir cəhdlə Muradı Arazdan gizlədirdi.
Murad 3 yaşının içində idi. Ağzı sözlə dolu idi.
Onun danışmağa başladığı ilk gündən Arzu hiss
elədi ki, Muradın da dilində bir şirinlik var...
Bunda da Araza oxşamışdı.
Valideynlərinin ona evlənmək təklifini eşidəndə
Arazın içində bir ümid baş qaldırdı. Oğlunun
sevdiyi olduğunu eşidən ananın sevinci yerə-göyə
sığmadı. Amma Arazın söylədikləri onu az qala
infarkt edəcəkdi:
- Sənin uşaqlığından istifadə edib, hələ kim bilir
kimdən uşaq doğan o qadın bu evin qapısına
ayaq basa bilməz – dedi.
- Uşaq mənimdir, ana, onun həyatında məndən
başqa heç kim olmayıb.
- Uşaq-uşaq danışma, maman qurban, elələrin
həyatda görə -görə gəlmişik – dedi anası.
Araz anasını inandıra bilməyəcəyini görüncə
təkid eləmədi.
Bir gün anası onu muştuluqladı.
- Sənə bir yaxşı qız tapmışam,maman qurban,
qohumdur, həm tələbə, həm də gözəl... Nə
deyirsən?
- Mən evlənmək istəmirəm, mama, əl çək
məndən – dedi.
- Maman qurban, belə qızlar indi ələ düşməz ,
inad eləmə, papan da razıdı...
Arzu ona iynə ucu qədər də olsa şans versəydi,
Araz nə edəcəyini bilərdi. Amma Arzu