idi. İş gününün sonunda
telefonuna zəng gəldi. Araz idi. Aşağıda onu
gözləyirdi. Arzu şirkətdən çıxanda gözlərinə
inanmadı. Sara xala Muradla maşında idilər.
Acıqla onlara yaxınlaşdı.
- Siz burda neynirsiz?
- Ay qızım, Arazın ad gününə gedirik.
Arzu hirsindən boğuldu.
- Bir bu çatmırdı...
- Niyə inad eliyirsən, Arzu, heç olmasa bu
günkü gün xətrimə dəymə. Bağa gedirik.
Arzu nə edəcəyini bilmədi. Könülsüzcəsinə
maşına oturdu.
Bağın darvazasından içəri girəndə balkondakı
adamları görən Arzu hirsindən Arazın kürəyini
yumruqladı.
- "... Məni aldatdın” – deyib ağladı.
Muradın "Nənə, nənə”- deyərək şən çığırtısı
Arzunu lap dəhşətə gətirdi. Araz Muradı düşürən
kimi uşaq az qala qaça- qaça balkonda duran
Fəridə ananın qucağına özünü atdı.
- Məni aldatdın, hə? – dedi.
Araz bic-bic güldü.
- Elə bilirdin, hər şey sən istəyən kimi
olacaq? Buyur, Arzu xanım, evinə xoş
gəlmisən... Milləti gözlətmə, zəhmət olmasa düş
maşından.
- Düşməyəcəm. Bu saat qaytar bizi...
- Benzinim də azdı, getmək istəyirsən, düş
başqa maşınla get.
Arzu maşından düşdü. Araz da elə bunu
gözləyirdi. Tez onun arxasına keçib arxadan onu
qucaqladı. Yerdən ayaqları üzülən Arzu qışqırdı.
Araz onu buraxmayıb eyvana gətirdi.
Artıq babasının boynunda yerini rahatlayan
Murad anasını səslədi:
- Ana, gəl.
Arzu heykəl kimi yerində donub qalmışdı. Nə
edəcəyini hələ də bilmədiyindən başını aşağı
saldı.
Fəridə ana onlara yaxınlaşdı.
- Xoş gəlmisən, qızım. Bu gündən bura sənin
də evindir. Biz Arazın seçiminə hörmət edirik.
Xahiş edirik, bu balamızı bizə çox görmə. Başqa
nə qərarınız olsa biz sizə dəstək olacayıq.
Arzunun boğazı qurumuşdu. Heç nə deyə
bilmirdi. Elə bu vaxt ata səsləndi:
- Ay uşaqlar, kabablar buza döndü axı...
Araz az qala Arzunu darta – darta balkona
çıxartdı.
- Bəsdi də, özünü naza qoyduğun, camaat
səni gözləyir axı...
Onun bu sözləri Arzunu təbdən çıxartsa da
etiraz edə bilmədi.
Gecəyə qədər yeyib- içdilər. Deyib güldülər.
Arada Arzunu yanlayan