n Fəridə ana sözünü də
yeritməyi unutmadı.
- Bundan sonra sən də bizim birimizsən. Ən
azından Murad balanı bizə bəxş etdiyin üçün.
Amma Arazımı da xoşbəxt etsən olacaqsan
gözümün işığı. Olub keçənləri də unut. Bir
ömürdü yaşadıq keçdi.
- Amma elə şeylər var ki, unutmaq olmur.
- Olar, olar. Kiminsə, nəyinsə xətrinə, uğuruna
unutmaq da lazımdır, udmaq daa...
Arzu daha heç nə demədi. Arazın əli-ayağı yerə
dəymirdi sevindiyindən...
Gec idi.
- Bizi apar evə - dedi Arzu.
- Gecdi, Murad yatıbdı.
Arzu evə keçdi. Murad nənəsinin ayaqları
üstündə şirin – şirin yatmışdı. Araz Arzuya acıq
verirmiş kimi:
- Bax, sən istəsən də, istəməsən də mən
onları görüşdürdüm. Aylardı ki, bir-birinə
alışıblar. – dedi.
Fəridə ana onların xısınlaşmasını görüncə əli ilə
onlara çıxmalarına işarə etdi. Həyətə düşdülər.
- Gəl gedək- dedi Araz.
- Hara?
- Evimizə.
- Hansı evimizə?
- Bizim evimizə...
- Deyəsən axı çox ümidləndin?
- Həm də çox... Sənə də məsləhət görürəm,
başındakı o fikirlərdən qurtul, onsuz da başqa
yolun yoxdu.
Ramiz ata onlara yaxınlaşdı.
- Gecdi daha, siz gedin evə, biz hələ burda
qalacayıq - dedi...
Arzu yarı canı Muradın yanında qalsa da etiraz
edə bilmədi...
Və qəsəbəyə yola