/ Müəllif yazıları
Arzu işdən təzəcə gəlmişdi. Yuyunub mətbəxə
keçdi. Çay süzüb oturdu. Murad Sara xala ilə
həyətdə idi. Qapının zəngi çalındı. Sara xalagil
gələndə qapının zəngin çalmazdılar.
"... Kim ola, xeyir olsun...” – deyə qapının
gözlüyündən baxanda Arazın qapıda durduğunu
görüncə çaşdı. Qapını açdı.
- Gəlmək olar? – Arazın kefi kök idi,
gülümsünürdü.
- Nə istəyirsən yenə? – sözü ağzında qaldı.
Araz içəri girib qapını arxasınca bağladı.
- Səni istəyirəm – deyib Arzunu qucaqladı.
İllərlə unuda bilmədiyi bu şirin nəfəsin, möhkəm
qolların təmasından Arzu sustaldı. Dartınsa da
bu sevimli qolların arasından çıxa bilmədi.
- Bilsən nə qədər sənsizləmişəm. Inanmırsan
ki, bu illər ərzində heç kimi özümə, qəlbimə
yaxın buraxa bilmədim... Heç vaxt təsəvvür
etməzdim ki, səni bu qədər çox istəyirəm. Sən
birdənəsən, sən təkrarsızsan, sən
doyulmazsan...
- Yox, Araz, burax, istəmirəm, başa düş, səni
də özümü də aldatmaq istəmirəm...
- Nə aldatmağı yaaa, bəyəm mən görmürəm ki,
sən də bunu istəyirsən... Sən özünü
aldadırsan... Mən nə istədiyimi bilirəm, Arzu, o
sənsən salmısan inadına... Nə qədər yalvarım
sənə?
- Yalvarma, çıx get...
Araz onu köksünə daha sıxıb, boynunu –
boğazını öpüşlərə qərq elədi. Arzu nə qədər
çalışsa da onun qüvvətli qolları arasından çıxa
bilmədi...
Bir azdan ikisinin də üzündə məmnunluq və
xoşbəxtliklə oturub çay içirdilər. Qapının
açılmasıyla Muradın çığırtısı bir oldu.
- Ata gəlib, nənə, baaax, aqqaşları da
burdadı, maşını daaa – deyib özünü Arazın
üstünə atdı.
Bu mənzərəni seyr edən Sara xala köksünü
ötürdü. Araz ona müraciətlə:
- Sara xala, bəlkə siz bunun başına ağıl
qoyasız? – dedi.
- Ay oğul, onu razı sala bilsən, elə sən razı
salarsan – deyə Sara xala qımışdı.
- Mən də bacarmıram – deyə ümidsizliklə
Arzunun üzünə baxdı.
Arzu baxışlarını yayındırdı. Araz xeyli oturdu.
Amma Arzudan ümidverici heç bir söz ala
bilməyib çıxıb getdi.
Bürkülü sentyabr günlərindən biri idi. Bu gün
Arazın ad günü