qonşu
Nərminə irəli keçib:
-Ay doxtur, bu gəlinin qonşularıyıq. Nə sözün
varsa bizə...
Həkim Nərminənin sözünü ağzında qoyub:
-Ay xanım, nə ağlınıza gələni danışırsız?
Xəstə keçinib deyirəm. Kimdi bu evin yiyəsi?
Hanı bu qızın əri?
Həkim əsəbi halda səsini qaldırdı.
Nərminə udqunub yenə çəkinə-çəkinə
dilləndi:
-Vallah bilmirik hardadı. Həmişə bu gəlini
beləcə evdə tək qoyub gedir. Mən bilən çox
vaxt gecələr də evə gəlmir. Qaynanasıyla,
qaynatası da var.
-Zəng vurun onları təcili çağırın bura.
Həkim sonuncu cümləni kədərlə söylədi.
Ay doxtur, onlar da bu evdə yaşayır. Amma
Türkiyəyə qızıgilə qonaq gedəsiydilər bugün.
Yəqin yola çıxıblar.Eey onlara nə var eyy.
Deyirəm...
Həkim tərs-tərs Nərminəyə baxdı. Ona elə
gəldi ki, bu ortayaşlı qadın zərrə qədər də
ölən adama acımır. Bura da yeni məlumatlar
əldə edib orda burda qeybət eləmək üçün
gəlib. O Nərminənin gözlərinin içinə diqqətlə
baxdı. Orada nə mərhəmət, nə də narahatlıq
gördü. Onun üzündə insana xas olan heç bir
ifadə yox idi. Onun simasında yalnız nadanlıq
varıydı.
Həkimin ona diqqətlə tərs-tərs baxmağından
özünü itirən Nərminə başını aşağı saldı.
Qonşuların bəzisi sakitcə göz yaşı axıdır,
bəzisi isə təəccüb və heyrətlə ”uzanan”
Arzuya baxırdı. Nərgiz hələ də özünə
gəlməmişdi. Həkim ona yaxınlaşıb nəbzini
yoxladı.
-Görünür,bu qız şok keçirib. Çox qorxub.
Yəqin elə təcili yardımı çağıran da bu qızdır.
Həkim balışın altdan görünən boş dərman
şüşəsini götürdü. Dərman ürək dərmanıydı.
Belə dərman reseptsiz satılmır. Yəqin həkim
yazıb. Bəlkə də xəstənin ürəyilə bağlı
problemlər varmış. Yaxud ailə vəziyyətindən
görünür ki, ola bilsin o, özünə qəsd etmiş
olsun. Dəqiq bilmək olmur, o neçə həb içib.
Amma doza yüksək olduğuna görə o
dünyasını dəyişib. Həm də onun vücudu
soyuyub. Təzə ölənə oxşamır. Ola bilsin ki, o
gecədən keçinib. Bu suallar həkimin beynini
qurcalayırdı. O polisə zəng vurmuşdu. Bir az
keçmişdi Nərgiz özünə gəldi. O bu
qarmaqarışıqlıq içində özünü