ü itirdi. O Arzunu
yataqda hərəkətsiz görəndə hər şeyi xatırladı.
Qonşulardan biri onu ayağını sürüyə-sürüyə
evlərinə apardı.
Polis nəfərləri evə doldu. Qonşuları və tibb
bacısını çıxardılar. Həkimlə müstəntiq
Arzunun yanında qaldı. Polis nəfərləri o biri
otaqlarda araşdırma aparırdı. Müstəntiq
həkimlə ətraflı söhbət etdi. Həkim hər şeyi
necə gördüyünü, qonşuların bəzisinin verdiyi
qısa məlumatları müstəntiqə söylədi. O özü
üçün qeydlər aparırdı. Həkim xəstənin intihar
etmə ehtimalını da vurğuladı. Müstəntiq
dərman şüşəsini salofan torbaya qoydu.
Həkim isə artıq onu əlinə alıb baxdığını
söylədi.
Müstəntiq:
-Eybi yox, barmaq izlərinizi götürərik.
Araşdırarıq görək başqa kimin barmaq izləri
var. Müstəntiq otaqdakı hər şeyi nəzərdən
keçirdi. Hər şey səliqəli və təmiz idi. Arzu isə
o qədər gözəl idi ki, onun üzünə hələ ölüm
rəngi çökməmişdi. Onun cəsədini xərəyə
qoyub ekspert üçün apardılar. Müstəntiq evin
qapısını xüsusi kilidlə bağlatdırıb qonşulardan
bəzisini şöbəyə çağırtdırdı. Qonşu Çimnaz
xala Nərgizi yatağına uzadıb üstünü örtdü.
Nərgizin anası Yasəmənə zəng vurdu. Yazıq
Yasəmən işdən başı alovlu gəldi. Gözyaşları
içində qızının başı üstə dayanmışdı. Nərgiz
anasının doğma nəfəsini duydu və gözlərini
açdı. O göz yaşlarını saxlaya bilmirdi.
Məntiqsiz sözlər danışırdı:
-Ana, ana, məni tək qoyma. Mən... Ana...
Qorxuram. Arzu... Arzu ölüb, ana.Nərgiz
sözünü sonacan söyləyə bilmədi. Qəhər onu
boğurdu, o boğulub tez-tez öskürürdü,sonra
yenidən sözünə davam edirdi.
-Mən onu ölü tapdım. Onlar onu öldürdülər.
Axırına çıxdılar. Mən buna inanmaq
istəmirəm, ana. İnanmıram olanlara.
Yasəmən qızını qucaqlayıb onu
sakitləşdirməyə çalışırdı. Yasəmən Arzuya
olunan haqsızlıqlardan xəbərdar idi. Nərgiz
anasının qucağında hönkürürdü. Arzunun
bütün keyfiyyətləri o qədər gözəl idi ki. O
həzin və mülayim, utancaq və fağır idi. Onun
yüksək keyfiyyətlərinə görə Yasəmən qızının
onunla yaxın olmasını dəstəkləyirdi. Nərgiz
Bakı Dövlət