Universitetində təhsil alırdı.
Gələcəyin jurnalisti olacaqdı. Arzu da o
vaxtlar jurnalist olmaq niyyətindəydi. Tələbə
vaxtı qəzetdə məqalələri çıxırdı. Amma ailə
qurduqdan sonra bütün arzuları ürəyində
qaldı. Arzu Nərgizə dərslərində, işlərində
kömək edirdi. Nərgiz isə ona təsəlli verib
deyərdi:
-Arzu, mən inanıram, elə bir vaxt gələcək ki,
sən istəklərinə nail olacaqsan. Elə bir gün
mütləq gələcək. Sənin istedadına heyranam.
Səndə olan qabiliyyət kimdə olsaydı indi
çoxdan tanınmış bir jurnalist idi. Həyat necə
dəhşətlidir. Necə olur ki, sənin kimi qız
Samirə ərə gəlmisən? İncimə ey vallah, mən
hələ də mat qalmışam. Sən onu tanıya
bilməmisən. Bu ailə sənin arzularını
zəncirləyib, buxovlayıb. Mən görürəm sən
onların yanında necə sıxılıb kədərlənirsən.
Onları heç vecinə də alma. Onlar az qanır,
sən də özünü qoy qanmaz yerinə. Başqa cür
mümkün deyil. Elə bilirsən sən onları dəyişə
bilərsən? Bu mümkün olan iş deyil, əzizim.
Arzu gözləri dolmuş halda:
-Görürsənmi, Nərgiz, əgər onları dəyişmək
mümkün deyilsə, bəs mən necə dəyişim?
Mən dəyişib onlar kimi nadan, cahil, dar
düşüncəli, insafsız ola bilərəmmi? Deməli
mənim xilasım yalnız