---Aman Allah buna nəolub görəsən? Arzu,
Arzu, Arzu!
Qonşu qız Arzunun çarpayıda hərəkətsiz
qalmağından qorxuya düşdü. Nə edəcəyini
bilmədi. Evdə heç kim yox idi. Nərgiz qapı bir
qonşuluqda yaşayan cavan gəlin Arzuya
mehrini yaman salmışdı. Tez-tez oturub
söhbətləşər, dərd-sərlərini bölüşərdilər. İndi
də Nərgiz Arzuya baş çəkməyə gəlmişdi.
Qapı açıq olduğundan içəri girmiş amma evdə
tamamilə sakitlik olduğundan evdə kimsənin
olmadığını yəqin etmişdi. Geri qayıtmaq
istəyirdi ki, hansısa bir qüvvə onu saxladı. O
birbaşa Arzunun otağına girdi. Arzunun rəngi
ağappaq idi, o çarpayıda uzanmışdı. Nərgiz
büsbütün özünü itirdi. Ata, anası da evdə
deyildi. O yataq otağındakı telefonla təcili
yardıma zəng vurdu. Nərgiz elə bil yuxuda
idi. O nələr baş verdiyini, Arzunun niyə bu
vəziyyətdə olduğunu, evdə niyə kimsə
olmadığını başa düşə bilmirdi. Arzunun sarı
saçları yastığa dağılmış, əllərini çarpazlayıb
sinəsinin üstə qoymuşdu, elə bil yatırdı.
Nərgiz diqqətlə onun nəfəsini dinlədi və ona
elə gəldi ki, Arzu ölüb. Çünki nəfəs almağı
eşidilmirdi. Nərgiz cəsarətini toplayıb onun
nəbzini yoxlaya bilmirdi. Qəflətən onun
gözləri Arzunun yastığının altından görünən
dərman şüşəsinə sataşdı. Şüşə boş idi.
Nərgiz bir anın içində buza döndü, nəfəsi
təngidi, dodaqları əsdi. O hiss elədi ki,
ayaqları tutulub tərpədə bilmir. Təcili yardım
maşınının həyəcanlı siqnalı eşidildi. Maşın
binanın qarşısında dayandı. Həkimlə birlikdə
bir neçə qonşu özünü içəri dürtdü. Həkim və
tibb bacısı bu səhnədən heyrətə gəldilər. Elə
bil Arzu yatmış, Nərgiz də heykəl kimi onun
ayaqucunda hərəkətsiz qalmışdı. Nərgiz elə
bil heç gözlərini də qırpmırdı. Tibb bacısı
Nərgizin qolundan tutub onu çarpayıya
uzatdı, sakitləşdirici iynə vurdu. Həkim
Arzunun nəbzini yoxlayıb başını yellədi.
-Artıq gecdir, xəstə keçinib. Xəstənin yaxınları
gəlsin.
Heç kimdən səs çıxmadı. Həkim yan-
yörəsinə baxıb bir də dedi:
-Bu evin yiyəsi kimdi?
Həkimin sözünə bəndiymiş kimi