-A bala, niyə belə qızışıbsan? Nə dedim ki
mən? Niyə dil tapıb dolanmırsız? Neyləyək
saymır saymasın. Sənin xətrinə mən də onun
günahlarına göz yumuram. Əlimdən başqa nə
gəlir ki? Oğul böyüt o da belə. Mən başıma
haranın külünü töküm? Mənim bəxtim,
taleyim belə qara yazılıb. Kimdən yarıdım ki
gəlindən də yarıyım? Gərək mənim qarşıma
çıxan beləmi olaydı, ay Allah! Kimə
neyləmişəm axı? Kimə pislik eləmişəm?
Fəridənin sözləri Arzunu dəhşətə gətirirdi.
Ona elə gəlirdi ki, o həyatında da həmişə
hansısa bir rolu ifa edir. O bunu çox ustalıqla
edirdi. Arzu Samirlə ailə qurandan bir həftə
sonra belə həngamələr başlandı. Yazıq qızın
nə gedəcək bir yeri, nə də dərdini deyəcək
kimsəsi yox idi. Artıq üç il idi ki, o bu
zorakılığa və əzablara dözürdü. O qapıdan
bayıra yalnız zibil atmağa çıxırdı. Nə bir
qohum evinə, nə qonşuya, nə qonaqlığa
gedirdi. Toylara da Fəridə oğlunu aparıb
gedirdi. Qaynatası Nüsrət də çox vaxt xəstə
olurdu. Arzu onun qeydinə qalırdı. Nüsrət
arvadından çox qorxurdu. Həddi nəydi Fəridə
təsdiq etdiyi şeyi Nüsrət inkar edə. Buna nə
onun cəsarəti, nə də arvadına söz
çatdırmağa gücü vardı. Samir isə cahil və
qorxaq idi. O da anasının sözlərindən kənara
çıxmağa cürət etmirdi. Hətta anasının
söylədiyi bir fikri nə vaxtsa Samir
təkrarlayırdı. Onun heç nəyə qabiliyyəti
çatmırdı. Onun hər bir şeyi təqlid idi. Sanki o
başqası olmağa məhkum edilmişdi. Onun öz
hissləri və fikirləri yox idi. O çox zaman
qorxusundan arzularının üstdən düşünmədən
xətt çəkirdi. Təki anası razı qalsın. O anası
əsəbləşməsin deyə Arzuyla hətta oturub
söhbət də etmirdi. Qorxu hissi arzulardan
daha güclü idi. Bəzən Arzunun Samirə yazığı
gəlir, bəzən isə ona nifrət edirdi. Samir
onunla günlərlə kəlmə də kəsmirdi. Bəzən isə
gəlib öz yatağında uzanırdı. Arzuya nəvaziş
göstərməyə çalışırdı. Arzu isə bütün
həngamələrdən sonra onun belə rəftarından
diksinirdi, iyrənirdi. İnsan nə qədər alçaq və
rəzil olar, ilahi! Bu qədər alçalmaqdan sonra
daha da