alçalmaq son hədd idi. Samir bu son
həddə çatırdı. Nə qədər bədbəxt idi ki, özü
bundan xəbərsiz idi. Samir çox vaxt yaşanan
bütün bu hadisələri təbii bir şey kimi
qarşılayırdı. Ona elə gəlirdi ki, o əsl kişi kimi
hərəkət edir. O isə anasının oyuncağıydı.
Arzu onun qollarının arasından dartınırdı,
canını qurtarmaq istəyirdi. Samir bunu nifrət
yox, naz kimi başa düşürdü. Arzu onun bu
qədər avam olduğunu görüb hər şeyin axırı
olan o sonu gözləyirdi. O son qurtuluş, o son
ümid idi. Mənəvi və fiziki təcavüzlər,
əsarətlər onu artıq tükətmişdi. O səhhətinin
yerində olmadığını ürəyində tez-tez olan
ağrılardan bilirdi. Dəfələrlə tutmaları
olmuşdu. Bir gün Nərgiz yanında olanda ürəyi
yenə bərk sancdı. Yazıq qız o qədər qorxdu
ki, anasını çağırdı. Arzu yenə evdə tək idi.
Qaynatası iki gün idi ki, xəstəxanada idi.
Qaynanası rəfiqəsigildə qonaqlıqda, Samir də
işdəydi. Nərgizin anası Yasəmən xanım
Arzuya təkid etdi ki, mütləq həkimə getsin.
Arzu da utana-utana:
-Nə danışırsız, Yasəmən bacı. Mənim
ixtiyarım var harasa gedim?
-Ay qız, həkimə gedirsən, kefə ha getmirsən.
-Yox, yox mənə icazə vermirlər, nə də özləri
aparmır. Dəfələrlə görüblər ürəyimin
sancdığını. Qaynanam deyir ki, ürəkdən deyil
yəqin soyuqlamısan. Sənin ürəyinin ağrımaq
yaşın deyil. Mən də nə anam var.nə atam.
Kim məni aparacaq həkimə? Sənin
qaynananın yanında yaşamaq adamı ürək
ağrısına da salar, hələ bu yaşında saçlarını
da ağardar. Ay qız ərin nə deyir bəs?
Arzu istədi bu suala cavab verməsin. Amma
Yasəmən xanımın ona zillənmiş gözlərini
görüb dedi:
-Ərimin məni həkimə aparmağa ixtiyarı
yoxdu.
Yasəmən telefona yaxınlaşdı. Kiməsə zəng
vurub ünvanı dedi. Görünür o evə həkim
çağırırdı.
-Sən gedə bilmirsən həkim gələr. Göz görə-
görə səni öldürəcəklər. Gəl gedək yatağına
uzan. Sakit olmağa çalış, heç nə haqda
düşünmə. Arzu etiraz etdi:
-Yox,yox ehtiyac yoxdur. Vallah lazım deyil.
Yasəmən başını buladı.
-Qızım, sən heç bu ağrının nə qədər ciddi
olduğunu bilirsən?