ə Yasəmən onun yanına gəldi.
Nərgiz onun əlindən tutub təsəlli verirdi.
Amma o özü də heç bu təsəllilərə inanmırdı.
Nərgiz bilirdi ki, hər şey nəsə pis bir şeylə
nəticələnəcək. Çünki Arzunun mübarizə
qüvvəsi tükənmişdi. Ona elə gəlirdi ki, insan
kimi onun heç bir gün də yaşamağa qüvvəsi
çatmayacaq. Bu həqiqətən də beləydi. O
istəmirdi Nərgiz yanından uzaqlaşsın. Arzu
uzanıqlı qaldı. Nərgizlə Yasəmən isə
sağollaşıb getdilər. Yan otaqdan Samirin səsi
gəldi. Fəridə olanları elə qapının ağzındaca
ona çatdırdı.
-Xəbərin var, arvadın özünü yenə qoyub
artistliyə? Qonşu həkim çağırıb.
Samir təəccüblə soruşdu:
-Nolub ki?
-Eh, ay bala, can bala. El-aləmə var-dövlət
qismət olanda bizə də yetim-yesir, xəstə-
xüstə qismət olur. Əvvəldən bilsəydim bu
qızın ürəyi xəstədi bu işə qol qoymazdım. Nə
bildim içi çürük imiş. Yaraşığına, boy
buxununa aldandım. İşləməyə də qoymadın
heç olmasa pul qazansın. Nə qədər pul
lazımdı yaşamaqçün. O da bəxtəvər başına
oturub hazır yeyənlərdəndi də. Nədən xəbəri
var pul necə gəlir?
-Ay ana, özün demədin ki, işləsə bəs evin
işlərinə, atama kim baxacaq?
Fəridə sözü dəyişdi:
-Həkim də yamanca qorxutdu məni. Dedi çox
təhlükəlidi. Cəhənnəmə ki. Onun canı it
canıdı. Ona heç bir şey olmaz. Başıma bəla
olacaq axırda. O gələndən günüm güzaranım
yoxdu. Elə bil evimizin ruzi bərəkəti də yoxa
çıxıb. Bütün günü pis niyyətliyinə salıb
ağlayır. Atasının dağılmışı olsaydı göndərərdik
getsin. Xəstələnib eləsə bir də evdən
qovacam, qoy hara gedir getsin. Mən xəstəyə
baxmaq üçün gətirməmişəm onu. Hara gedir
getsin.
Samir anasının bu sözlərindən heyrətə gəldi.
Ona elə gəldi ki, anası dünyada ən dəhşətli
cinayətləri törətməyə qadirdi. O bu haqda
yalnız indi dərindən düşünürdü. Fəridə özünü
”nüfuzdan salmamaqçün” Arzunu evdən
qovmurdu. Həm də düşünürdü ki, ev işlərini
kim görəcək, paltarları kim yuyacaq, yeməyi
kim hazırlayacaq. Amma Arzu xəstədirsə
onsuz da bu işləri görə bilməyəcək. Fəridə
necə qaçacaq hər işin