u sözləri Fəridəni daha da
coşdurdu.
-Düz deyirsən, oğul. Əgər birinci dəfədən pul
yoxa çıxanda desəydim indi mənə bu sözlər
deyilməzdi. Təqsir özümdədi. İndiyə qədər nə
qədər pul götürüb bildirməmişəm.
Düşünmüşəm ki, qurban olsun oğluma. Daha
bu qədər də olmaz axı. Adamda abır-həya
yaxşı şeydi. Gətirsin pulu yerinə qoysun, bir
də belə hərəkət etməsin.
Arzu özünü toparlayıb qonaq otağına daxil
oldu və çox həyəcanlı şəkildə:
-Fəridə xanım, indiyə qədər hər əzab
əziyyətinizə dözmüşəm, ürəyimə salmışam,
amma sizə hörmətsizlik etməmişəm. Həmişə
yetim olduğumu başıma qaxınc edib mənə
tullanqı kimi baxmısız. Mən bu evə gəlin yox,
qul gəlmişəm. Heç kim məndən arzu, istəyimi
soruşmayıb. Deyən olmayıb ki, bəlkə mən də
nəsə istəyirəm, ürəyimdən nəsə keçir.
Təhqirdən, söyüşdən başqa heç nə
görməmişəm. Əyin başım da təzə paltar
tanımayıb. Mən bir dəfə ərimlə istədiyim yerə
getməmişəm. İndi deyirəm, qoy Samir də
eşitsin. Fəridə xanım bizim uşağımız olmağını
istəmirdi. Ona görə də mən təzə gələn vaxtı
mənə vitamin əvəzinə başqa dərman
içizdirib. Dərmanı özü açıb verirdi. Kağızını
göstərmirdi. Bu yaxınlarda bilmişəm ki, o
dərman hamiləlikdən qorunmaq üçün istifadə
olunurmuş. Onu da aptekçi Nərgizə deyib.
Samir nifrətlə anasının üzünə baxdı. Onun
gözlərindən yalnız qəzəb və kin görmək
olardı. Onu qəhər boğdu. Güclə eşidiləcək bir
səslə:
-Niyə, ana? Niyə belə etdin?
Arzu sözünə davam etdi:
-Budurmu mənə qoyduğunuz qiymət? Bir
qarın yemək yeyirəm. Kimin evində səhərdən
axşama kimi işləsəm adama bir qarın yemək
verərlər. Bəsdir daha, Fəridə xanım, hər şeyin
bir həddi var. Mənim də səbrim artıq daşıb.
Mən hər şeyə dözdüm, amma böhtana yox!
Mən insanam, həm də özünə hörmət edən
insan. Bu sizə çox yad bir kəlmədir. Siz nə
özünüzə, nə yaşınıza, nə də başqalarına
hörmət edirsiz. Bəsdir mənim ürəyimə
verdiyiniz dərdlər. Kimə həsr elədim
ömrümün ən gözəl illərini? Mənə böhtan atıb
min bir işgəncə verən sizəmi? Öz istəyini
həyata keçirməyə