O öz-özünə deyinirdi:
-Yaxşı görüm, ay həyasız, ay abırsız. Nə
gözünü döyürsən, ay Nüsrət? Kişi deyilsən?
Bir dillənsənə. Niyə məni müdafiə eləmədin?
Hamınız qorxursuz bu yetimçədən. Başımıza
jurnalist çıxıb. Mən də deyirəm bu fağırın,
yazığın biridi. Qoy dolansın, ailəsi olsun.
Bunun mənə dediyi sözlərə bax. Yəqin özünü
iclasda hiss edirdi. Nəyə oxşuyursan, ay it
küçüyü? Sən mənə cavab qaytarırsan?
Qoymaram bu evdə səni. Ya sən qalacaqsan,
ya mən. Sonsuz köpəyin qızı. Kişi, sabah
gedirik Türkiyəyə. Biz gələnəcən səni burda
görməyim.
O daha da bərkdən qışqırdı:
-Eşidirsən? Səni bu evdə tapmıyım gələndə.
Nüsrət qorxa-qorxa dedi:
-Ay arvad, bu nə həngaməydi? Bu nə söz
söhbətiydi. Pul yoxdursa bəs səfərə nəylə
çıxırıq?
Fəridə çaş-baş qaldı. Bilmədi nə cavab
versin.
-Sən kəs! Sən də kişisən? Sən kişi olsaydın
bu evdə gəlin yerini bilərdi. Sabah tezdən
gedirik.
Bütün bu hadisələrdən sonra Nüsrətlə Fəridə
səhər saat 9:00 da evdən