Daha sonralar onların evində kiçik də olsa
münaqişələr baş verirdi. Arzu dərmanları
qəbul edirdi, lakin ürəyində ağrılar azalmırdı.
Nərgiz tez-tez ona baş çəkirdi. Bir gün onlar
yenə söhbət edirdi. Arzu dedi:
-Nərgiz, mənim səndən yaxın adamım
yoxdur. Bilirəm mənə acığın tutacaq. Amma
bunu deməliyəm. Həyat amansız, insanlar isə
etibarsızdı. Mənsə yalnız sənə etibar edirəm.
Kitab şkafında kitabların yanında mənim xeyli
yazılarım var. Əgər mənə bir şey olsa onları
sənə əmanət edirəm. Bir də Anarın ”Sizsiz”
adlı kitabının arasında məktub yazıb
qoymuşam. Onu özün açıb oxuyarsan,
özündə saxlayarsan. Bunları söylədikcə
Arzunun göz yaşları yanağından aşağı axırdı.
Nərgiz isə kövrəlmişdi. Onu qucaqladı, göz
yaşlarını saxlaya bilmədi.
Bir gün Fəridə qızıyla telefonda danışırdı.
-Hə,qızım, uşaqları gətir Arzu baxar. Aaz,
yox, heç nədən narahat olma, niyə baxa
bilmir. Nəə? Nə xəstə zad, top kimidi. Özünü
əzizləyir. İşinin adı nədi ki? Fəridə telefonun
dəstəyini asıb Arzunun yanına gəldi. Arzu
vanna otağının kafelini sürtürdü.
Fəridə əlini belinə qoyub əmr verirmiş kimi
dedi:
-Bura bax, nəvələrim gələcək. Dur yaxşı
şeylər bişir. Sonra sürtəliyərsən buraları.
Canın çıxsın səhərlər tez oyan da. Qızım
əriylə istirahətə gedir. İki həftə uşaqlar burda
qalacaq. Bilirsən də Kərim yeməkdə soğan
görünəndə yemir. Fidan sulu xörək xoşlamır,
Asif də yumurtalı şeylərdən diksinir. Soruşur
gör hansı nə istəyir onu bişir. Əyin başlarını
da təmiz saxla, Samir işdən gələndən sonra
onları gəzməyə aparar. Bu darısqal evdə nə
qədər oturacaqlar, çıxıb havalarını dəyişərlər.
Arzu bu xəbəri eşidəndə bədəni titrədi. Onu
nələr gözləyirdi. Cəhənnəm əzabı o uşaqlara
baxmaqdan yaxşı idi. Amma yazıq qız dillənə
bilmədi. Başqa çarəsi yox idi. Uşaqlar səhəri
gün hay-küylə gəldilər, evin altını üstünə
çevirdilər. Arzu məcburi onların hər nazına
dözməli olurdu. Fəridə səhər çıxıb axşam
gəlirdi. Qaynatası Nüsrət xəstəxanadan
çıxmışdı. O da uşaqları sakitləşdirə