da
canımı qurtarmaq istəyirəm.Ölüm mənimçün
qurtuluş olardı.Amma Tanrının iradəsinə qarşı
çıxıb özümü öldürmərəm.Allah məni
bağışlamaz.Heç kim mənimçün göz yaşı
axıtmasın.Hərçənd ki,göz yaşı tökəcək
adamım da yoxdu.Sağlığımda qiymət
verməyənlər ölümü”qiymətli”tutub özünü
camaata göstərməsinlər.Bunları yazdıqca
ürəyim sözümə baxmır.Çox zəifləmişəm.Bu
evdə mənim heç nəyim
yoxdur.Kitablarımı,yazılarımı Nərgiz,sənə
etibar edirəm.Onları qoru,həm də istifadə
elə.Səni istedadlı jurnalist görmək
istəyirəm.Mənim kimi aciz olma.Aciz
adamdan yazar olmaz.Mən əqli və mənəvi
cəhətdən sağlamam.Ölümümdən sonra da
mənim adımı qorumağı sənə tapşırıram.Mən
yanında olmayanda da bil ki,qəlbim
səninlədir.Ən böyük arzularım.
Ana olmaq,Parısə səyahət etmək,Yazıçı
jurnalist olmaq.Yüz il də yaşasam bu
arzularıma yetişə bilməyəcəm.
09.04.2009-cu il.
Nərgiz bu məktubu oxuduqca gözlərindən
yşlar yanağına yuvarlanırdı.O Arzunun
ümidsiz amma ağıllı gözlərini xatırlayırdı.
Müstəntiq dedi:
---Özünün də dediyi kimi o özünə sui-qəsd
etmək fikrində olmayıb.Çünki indiyə qədər o
çox çətin günlər yaşayıb və bu addımı
atmayıb.Bəlkə düşünə bilərsiz ki,həmin anda
gərgin psixoloji vəziyyətdə olduğundan çıxış
yolunu intiharda tapıb.Amma onu da
xatırladım ki,onun kimi insanlar hətta ən
gərgin anda belə sözlərinə sadiqdirlər.Həm
də şüşənin üzərindəki üçüncü barmaq izi
naməlumdur.Ola bilsin evdə yaşayan başqa
sakinlər ona əl vurmuş olsun.Amma ağlım
kəsmir ki,kimsə onun şəxsi əşyalarına
səliqəyə salmaq məqsədilə əl vura.Mən ya
onun əri Samirdən,ya da ki,qaynanasından
şübhələnirəm.Məncə onlar ona o dərmanı
zorla içiriblər.Mən onların hər ikisini
dindirməliyəm.Xahiş edirəm onlara sual
verəndə müdaxilə etməyəsiz.
Nərgiz dedi:
---Mən inanmıram ki,Samir belə bir şey
etsin.O buna cəsarət etməz.Bunu ancaq
Fəridə edə bilər.
Deyəsən,siz əvvəl-axır Fəridənin bu cinayəti
işlədiyinə şübhə etmirsiz.-müstəntiq dedi.
Nərgiz həyəcanla:
---Bəli,mən gördüklərimdən belə