ay öncə məktub yazmış,orada
ona edilən işgəncə və zorakılıqdan bəhs
etmişdir.Hətta hansısa bir səbəbdən intihar
etməyəcəyi barədə qeydlər də etmiş və
söhbət əsnasında bunu etibar etdiyi yeganə
adam olduğu üçün qonşu qızı Nərgizə
söyləmişdir.
Fəridə bütün bu sual-cavablardan
yoruldu,bədəni üyüşdü.Elə bil beyni də
qurumuşdu. Gözlənilmədən dedi:
---Bəli,onu mən öldürdüm.Öldürmək fikrim
yox idi.Otağına girdim ki,bir-iki söz
deyim.Məni oğlumun,ərimin gözündən
salmışdı.Qəzəbliydim.Sakitləşə
bilmirdim.Gördüm uzanıb yenə ağlayır.Qan
beynimə vurdu.Elə bil kimsə mənə dedi
ki,onun axırına çıx.Yaxınlaşdım.Mən
yaxınlaşanda o qorxdu,diksindi.Amma heç nə
soruşmadı.Söz deməyə halə yox idi.Görünür
yenə ağrıları tutmuşdu.Mən dərman şüşəsini
götürüb ona uzatdım ki,içsin.O astadan dedi
ki,içmişəm.Mən dedim ki,hamısını iç. O
təəccübləndi.İstədi ayağa
dursun,bacarmadı.Əliylə ürəyini
tutdu.Deyəsən başə hərləndi,gözlərini
yumdu.Ağır-ağır nəfəs alırdı.İstədim yastığı
ağzına basım.Onsuz da gücü yox idi
müqavimət göstərməyə,həmin dəqiqə nəfəsi
kəsiləcəkdi.Düşündüm ki,belə etsəm üstü tez
açılacaq.Yaxşısı budur dərman içirim.Dərman
şüşəsindəki dərmanları ovcuma tökdüm.Dəqiq
bilmədim,təxminən on,beş iyirmi həb
olardı.Başını qaldırdım,ağzını açmırdı,güclə
araladım.Dərmanları ağzına qoyub üstündən
bir stəkan su içirdim.Ürəyi zəif idi,əl-qol ata
bilmədi.Görünür ölümü özü də
arzulayırmış.Bircə onu gördüm ki,gözlərindən
yaş süzüldü,gözlərini yumdu.O öləcəyi üçün
sevinirdi.Bunu hiss etdim.
Müstəntiq Fəridənin söylədiklərindən dəhşətə
gəlmişdi.O çox cinayətlərlə
qarşılaşmışdı.Amma Arzunun taleyi onu çox
sarsıtdı.O Arzunun gözlərini yumub necə göz
yaşı axıtığını görürüdü.Onun gözləri doldu.O
Fəridənin cəllad gözlərinə
baxdı.Düşünürdü,görəsən Arzu kimsəsiz
olmasaydı yenə də taleyi beləmi olrdı?
---Siz Arzununun xilasını ölümdə
gördünüz.Sız nə ədalətli xilaskarsınız belə!
Arzu bilirdi ki,onun qurtuluşu yoxdur.Onun
ürəyi xəstəydi.Bəlkə də o infarktdan