Rauf səhər işə getməyə
hazırlaşırdı. Maşını qarajdan
çıxardarkən qızını, Sona yolla
gedən gördü. Əynində gözəl bir
don, əlində isə bir məktub var idi.
-- Hara gedirsən?
-- Mən...mən....at a, mən poçta
gedirəm.
-- Niyə?
-- Bu məktubu göndərməliyəm
-- Ver mənə mən göndərərəm
sənin üçün
Bir an balaca qız çəkindi amma
axır ki, məktubu atasına uzatdı.
Atası qoydu maşının qabaq
oturacağına, qızına əl elədi və yola
düşdü.
İşdə oturarkən məktub Raufun
gözünə dəydi. Üstündəki ünvanı
oxudu:
Allah Baba
Cənnət
Səma
Məktubu açdı və oxudu.
Əziz Allah baba,
Bu mənim sənə birinci
məktubumdu. Anam həmişə
deyirdi ki, sən uşaqları sevirsən və
onların dualarını tez eşidirsən.
Mənim anam 7ci ad günümdən 3
gün sonra vəfat etdi. Ona kimi
həmişə xoşbəxt idim, amma indi
çooox qəmliyəm. Atam həmişə
mənimlə oynayardı, mənə kitab
oxuyardı, amma indi heç mənimlə
danışmır. Səhər tezdən işə gedir,
axşam isə mən yatandan sonra
qayıdır. Xalam deyir ki, artıq
içməyə də başlayıb.
Xahiş edirəm Allah baba, mənim
anamı qaytar. Onsuz bu evdə
yaşamaq istəmirəm. Hər gün
məktəbə gedəndə sinif
yoldaşlarımın analarını görürəm
və məni ağlamaq tutur. Nə olar
Allah baba, anamı qaytar. Əgər o
artıq mələkdirsə və onu qaytara
bilmirsənsə onda məni də götür
apar. Anamı necə apardın məni də
elə apar.
Mən yaxşı qızam. Anamdan soruş
deyəcək. Həmişə dərslərimi
edirəm və otağımı yığışdırıram.
Söz verirəm ki, sənə heç bir
narahatçılıq törətməyəcəm. Səni
gözləyəcəm!
Səni sevən, Sona..
Rauf məktubu bir yox üç dəfə
oxudu. Bir az sonra, vəfat etmiş
həyat yoldaşı ilə ilk dəfə tanış
olduğu yerə getdi. Orda böyük bir
ağac var idi. Ağaca baxa baxa bir
neçə saat qızının yazdığı barədə
fikirləşdi. Həm özünə həm də
həyat yoldaşına söz verdi ki,
dəyişəcək.
Altı Ay Sonra:
Sona artıq yerində yatmışdı. Rauf
onu yuxudan oyatmaq istəyəndə
çarpayının yanında bir məktub
gördü. Ünvanı belə idi:
Allah Baba
Cənnət
Səma
Məktubu açdı və oxudu:
Əziz Allah Baba,
Bu sənə