Hamilə xanimin bətnindəki iki ekiz uşaqlardan biri o birindən soruşur:
- Sən doğuşdan sonra ki, həyata inanirsan?
- Əlbətdə inaıiram. Hamıya aydındır ki, doğuşdan sonra həyat var. Biz burda ona gorəyik ki, güclənək, doğuşdan sonraki həyata hazır olaq.
- Boş söhbətdi. Doguşdan sonra həyat ola bilməz. Olmuş olsaydı kimsə qayidib deyerdi orda həyat var. Sən fərz eliyə bilirsən orda həyat necedi?
- Mən butun detalları bilmirəm amma inaniram ki, orda daha çox işıq olacaq, biz ozumuz gezeceyik, oz agzimizla yeyəcəyik və s
- Nə nağıl danışırsan? Adam özü nece yeriyər, adam necə öz ağızı ilə yeyer? Gulmelidir! Bizim göbəyimiz var hansi ki, bizi qidalandirir. Bilirsən? Doğuşdan sonra heyat filan yoxdur.
- Men eminəm ki, bu mümkündur. Sadece olaraq hər şey bir az başqa cür olacaq. Bunu ferz elemek mumkundur.
- Axi ordan hele heç kim qayitmayib. Heyat sadece olaraq doğuşla bitir. Bu qeder. Umumiyyetle heyat bu zulmetin içindeki zilletden ibaretdir.
- Yox! Men bilirem doğuşdan sonraki heyat nece olacaq amma eminem ki, biz ana-nı goreceyik ve O, bizim qayğımızı çekecek.
- Ananı? Sen inanirsanki, ana var? Varsa bes o hardadi?
- O her yerdedi, bizi ehate edib ve onun sayesinde hereket edirik, yaşayiriq, onsuz biz movcud ola bilmerik.
- Cefengiyyatdı! Mən heç bir ana filan gormemişem,görmədiyim şeyədə inanmıram odur ki, eminem ki, ana filan yoxdur.
- Seninlə razilaşa bilmərəm. Axi herden sakitçilik olanda, onun nece oxumasini eşitmek olur. Hiss elemek olur axi o nece bizim dunyamiza sıgal çekir. Men qəti əminəm ki, bizim əsl heyatimiz doğuşdan sonra başlayır.
Bu hekayənin məqsədi indi yaşadığımız dünya ilə müqayisəsi idi.
Hal-hazırda bəzi insanlar ölümdən sonrakı həyatın varlığına inanmır.