Televizyonu açıp kalbimin atışlarıyla aynı hızda zap yapmaya başlıyorum, uyuyakalana kadar. Kapının sesine uyanıyorum. Geldi.
“Hâlâ giyinik misin sen?” diye soruyor sitemkar.
Yaptığım striptiz planı suya düştü. Benimle daha önce hiç olmadığı kadar sessiz bir şekilde, halının üzerinde sevişiyor. Yerin rahatsızlığını, halının batan tüylerini paylaşmak istermişçesine defalarca pozisyon değiştiriyoruz. Üzerimize yapışan milyonlarca bakteriyi düşünüyorum; sırf düşüncesi bile birkaç dakika boyunca hapşırmama sebep oluyor. Hassan bütün vücudumu yalayarak beni bu bakteriyat bahçesinden kurtarıyor. Kendisini tamamen unutup bana zevk vermek için bu kadar zaman harcamasına şaşırıyorum. Uzun süre sonra görüştüğümüzde hep böyle yaparız, konuşmamıza gerek yoktur. Kimi İnsanlann aynı şarap gibi yıllar içinde iyileştiğine inanmaya başlıyorum,
“Bir zamanlar ilişki yaşadığım aktris bir arkadaşımı hatırlatıyorsun bana,” diyor saçımı okşarken, bütün göbeğimi spermiyle yıkadıktan sonra. “Bana hep şöyle derdi: Ünlü olmak için toplam kaç kilometre yarak yaladığımı bilmiyorsun sen”
Gülmeye başlıyorum.
“Faslı bir aktris mi bu?”
Henüz yaktığı sigarasından nefes çekerken kafasını evet anlamında sallıyor. Sonra sigarayı benîm dudaklarıma koyuyor. Başkasının tükürüğü olan filtreyi hiç sevmememe rağmen kabul ediyorum.
“Vay be! Avrupa’da olsa anlarım da, Fas’ta… Hem, bunun benimle ne alakası var?” diye soruyorum yarı ciddi, yarı gülümser halde, sol dirseğimin üzerine kalkarak
“Hiç. Onu anımsatıyorsun, o kadar. Bilmem. Aklıma onun yüzü geliverdi.”
Doğaçtan bir oral seksin ardından, eğer erkeklerinki ortalama on iki santimse bir kilometreyi geçmek, 1,2 kilometreye ulaşmak için bu işi on bin erkeğe yapmam gerektiğini hesaplıyorum. Veya aynı adamla on bin kez. Bu ikinci seçenek pek hoşuma gitmiyor. On bin farklı adamla yapmak uğraşmaya daha değer geliyor. Bu hipotez üzerine daha düşüneceğim.
“Sikmişim arkadaşını. Hassan!”
“Ne diyorsun sen arkadaşıma?” diye soruyor, bacakları hâlâ açık,