anlatmadım. Bir gece Edouard beni evine götürdü. Kanamadığı için çok utanmam dışında hiçbir şey hissetmediğimi, bir yandan da yatağa işemişim gibi geldiğini, merdivendeki adımlarım duyulmasın diye çektiğim sifonun sesiyle gizlenerek evden çıktığımı hatırlıyorum.
Edouard ile on bir yıl sonra Paris’te, otelin birinde düzenlenen bir konferansta karşılaştım. Kendimizi erkekler tuvaletine attık, on bir yıl önce hissettiğimiz o şehveti ya büyümekten korktuğumuz için veya sırf nostaljiden, tekrar yaşamaya çalışıyorduk. Ama artık aynı şey olamazdı. Bu sefer çıkışımı haber veren umumi tuvaletin sifonu oldu, ama şimdi Edouard’ın hayatından sonsuza kadar çıkışımı.
Bu ilk defadan sonra hissetmeye başladığım suçluluk duygusu öyleydi ki, aynı deneyimi mümkün olduğunca çok tekrarlayarak bu hissi atlatmaya ya da en azından acısını dindirmeye çalıştım. Zamansız arzularım olduğundan değil, sadece denemek istediğimden, safi meraktan.
Başta bu şehveti, Doğa Ana’nın bana vücudumla cevapladığım özel bir hassasiyet verdiğine yordum. Ta ki 80lerin sonunda üniversiteye yazılana kadar.
Okul yıllarım boyunca derslerimle meşguliyetimden oğlanları düşünecek zamanım olmadı. Diplomat olmak istiyordum. Ama sonunda alanımı değiştirmek zorunda kaldım ve neticede İşletme ve Uygulamalı Yabancı Diller bölümünden, fazla da zorlanmadan, mezun oldum.
Ailem bana muaşeret adabını, doğru oturup kalkmayı öğretmiş, gayet geleneksel bir şekilde eğitmişti; ama bunlar hislerimi git gide daha çok içime atmama sebep olmuştu. Benim gibi iyi bir kız, hayata o kadar erken başladığını söyleyemezdi ailesine.
Okulun son yılında cinsel faalliğim yeniden başladı. Benimle aynı durumdakileri kendime çekmek gibi özel bir becerim olduğunu fark etmiştim. Bir cadıydım ve şehrin her köşesinde büyüleyici Merlin’ler, kıvılcım saçan insanlar arasında derilerinin altındaki damarlarında her zaman seksi bir şeyler akan âşıklar aramaya başladım. Nabızlarının atışını hissedebileceğim erkekler. Bir dolmakalemin kâğıt üzerinde

<< 1 [2] 3 4 ... 8 >>