aradı. Hassan… Ondan haber almayalı iki yıl oluyor.
“Şırfıntı!” Evet, ilk söylediği bu oldu, “ortalıktan kayboldun. Ama bak, seni nerede bulacağımı nasıl da biliyorum. Bu hafta gazete beni Barselona’ya gönderiyor. Görüşelim mi?”
Hassan…
Hassan ile iki yıl (kesintilil bir ilişkim oldu. Vajinama 25 cl.lik boş Coca Cola şişeleri sokmayı severdi (hâlâ seviyor mu acaba?). Tabi önce kolayı içiriyordu, sonra da… Bu Coca Cola, daha doğrusu küçük şişe sevdası nereden geliyor bilmiyorum. Sanırım penis kompleksi var, ya da şöyle söyleyeyim, ne sanatsal niteliği, ne şekilsel niteliği büyük olan şeyinin kompleksi.
Seks dışında çok az konuşur, hafifçe iç geçirerek ikimiz de SaintExupĞry’nin Küçük Prens’ini düşünür, gerçek bir aşk hikâyesinin hayallerini kurardık. Ama ben bunun benim aşk hikâyem olmadığını biliyordum. O Faslıydı, ben ise Fransız. Beni sevgili edinince bir biçimde tüm Fransa’yı ve koloniciliğini becermiş gibi hissediyordu kendini.
Bu yüzden bugün seks yok, sadece bir telefon ve bazı güzel ihtimaller var…
22 Mart 1997
Bugün evden çıkınca sokakta bir adam gördüm ve sadece iki bakış ile sevişmeye karar verdik. Augusta Caddesi’ndeki apart odaya girdiğimiz anda beni kollarımdan tutuyor ve mutfağa kadar götürüp büyük dikkatle, porselen bir bebekmişim gibi mermer tezgahın üzerine koyuyor. Başta bana dokunmaya yeltenmiyor. Sonra terden ıslanmış pamuklu gömleğimi çıkarıyor ve yüzünü bana yaklaştırıyor. Bir anda derin nefes alıp vermeye, gömleği, kumaşın her santimini, ketenin her milimini yavaş yavaş koklamaya başlıyor. Derin bir nefes alıyor. Ona bakmaktan kaçınmayı becermişim, aklımın ucundan geçmeyen bu fetişizm ile eğleniyorum. Alnında inci gibi parlayan ter damlaları var, kaşlarına vanp kayboluyorlar. Ona yaklaşıyorum, dilimi dikkatle, nazikçe kaşlarının birinde gezdirmeye başlıyorum, adamı içiyorum. Nefesini yanağımda hissediyorum; ritmi düzensiz. Heyecandan kalçalarım sıkışıyor, bacaklarımın gerilmesini engelleyemiyorum. Vücudumun kontrolü artık bende değil.

<< 1 2 3 [4] 5 6 ... 8 >>