t tərzi....
-Greeetaaaa. –mən şokaladlarla evlənmək xəyalları qurduğum an Bananoviç sanki illərdi görmədiyi anasını Xoşqədəmin sayəsində tapmış kimi qışqırdı. Çevrilib baxdım uzaqdan. Vid-fasonuna indi fikir verirdim. Uzun incə ayaqlar; enli çiyinlər; tüksüz kivi qolları; parlaq, yarı qara yarı sarı çürük banan saçları; armud yaşılı qıyıq gözləri; gilas rəngi incə dodaqları; qüsursuz burnu; gülərkən batan yanaqları... Yoxe, yüz faiz bu şeydi. Onnandı. Yoxsa belə oğlan olar?!
-Bananoviiç. Burda da tapdın məni?
-Hey, what are you doing here? (Neynirsən burda?)
-Vatdan Heyə keçdik indi də. Nə alırsan? Banan?
-Banana?
-Mamamın əlindən bir təmiz havaya çıxmamış girdik bura.
-This chocolate is really miraculous. You like that? (Bu şokolad doğurdan möhtəşəmdi. Bəyənirsən?)
-Yoxe nə var bu qədər gəzməli. Bir Kanadanın üzünü görək də. Bizi heç aeroportdan bayıra buraxan deyilləre.
-But, I prefer Sweden chocos. (Amma mən İsveç şkaladlarına üstünlük verirəm.)
-Bütün günümüz belə keçir də. Bütün həyatımız. Alışveriş mərkəzində basdıracaqlar bizi. Vəsiyyət belə qoyare hətta.
-I found my love! (Sevgilimi tapdım!)
-Qulaq asmırsan sən mənə?! Nə lav mav? Nə deyirsən ə?
-Here it is! Nutella. This is love. (Burdadı! Nutella. Bu sevgidir..)
-Mamamiyaa! NUTELLA! Üçüncü dəfə gözümə girdin sən. –deyib üstünə tullandım. Yanağından öpdüm. Hahahahahah. İnandız? Qudurare o. Ağ eləmiyin. Nə maç zad. Üstünə tullanıb nutellanı əlindən aldım.
-I havent found love, I found you.. (Mən sevgini tapmamışam, mən səni tapmışam..)

Arxamdan nəsə dedi amma eşitmədim. Eşitsəm də başa düşməzdim. O an qaçmaqla məşğul idim. Mamamı tapıb nutellanı səbətinə atmaq lazım idi. Bananla Nutella. Bərabərdi HƏYAT.
-Mamaşaaaa.
-Nə istiyirsən?
-Nutellama sahib çıx.
-Kökəlmək istiyirsən yenə? Onsuz da gücnən arıqlamısan.
-Malades.
-Nolub az?
-Sən bir dahisən.
-Doluyursan məni?
-Boş bekar olmamaqçun bir icad daha tapdın. İdman! İdmana gedəcəm. Bananoviç kimi