əzələlərim olar. Onda da azca görünür ama var da.
-Bananoviç kimdi?
-Multik qəhrəmanı.

Yarım saat sonra mamamın alışverişi bitəndən sonra aeroportu artıq tərk edirdik. Çıxış qapısında mamamı gözləyərkən bizim Bananoviç qaça-qaça yanıma gəldi.
-Give me your phone, please. (Telefonunu ver, xahiş edirəm.)
-Vat?
-Telephone. Your telephone. –cibimdəki telefonumu göstərirdi.
-Bu? Neynirsən bunu?
Telefonumu alıb nəyəsə baxdı. Sonra ordakıları oxumağa çalışdı:
-Bu.. Bu san.. Sanin uchun. –tərcüməylə “Bu sənin üçün” deyəndən sonra əlindəkini mənə uzatdı.
-Heeeeeeeey! Carlooooooooooos! Ahayyyy! Şirin çiyələəəəəəəy!!!!! –deyib tullandım üstünə. Ama bu dəfə heç yerini qırmadan ağrıtmadan. Ən azından mən elə düşünürəm. Boynuna atdanıb qucaqladım. Ən sevdiyim qəhrəmanı –minions oyuncağı almışdı. Əlində də banan. Dördüncü dəfə gözümə girdi. AMA DAYANE!
-Ayə, niyə almısan bunu mənə? –qucaqlamamdan özünü itirmişdi, tərs sualımı eşidəndə başa düşmüyüb daha da beyni qarışdı.
-Dont you bring it? (Götürmürsən bunu?)
-Gözlə. Ver telefonu bura. “Niyə almısan bunu” Vay did yu bay it. Bax oxu bunu. –deyib tərcüməni göstərdim.
-I thought you would like this. (Bəyənəcəyini düşündüm.)
-Nəysə başa düşmədim. Ama olsun. Yaxşı eləmisən. Sağol, var ol. Tenkk yuu. -əlindəki Minionu aldım. Baxıb gülürdü yenə.
Mamam yanımıza gələndən sonra nə bu oğlan tipli varlıq kimdi, nə də bu hədiyyə hardan çıxdı deyə soruşmadı. Dediyim kimi çox yaxından maraqlanırdı mənimlə..
Nəhayət bu qapalı məkandan çıxa bildik. Atam üçün göndərilən şofer maşında bizi gözləyirdi. Bizimkilər sumkaları, mamamın sonu gəlməyən çantalarını maşına yerləşdirəndə qapıda Carlosun maşına mindiyini gördüm. Maşın da Galenvagen. Carlosa bax sən. Açıq yaşıl parça şalvar, ağ varatnikli t-şört, belində ağ-yaşıl çanta, qolunda kəməri rəngli saat.. Modelyer uşağıdı nədi bu?
-Hey, Greta! –qapını açanda məni görüb dayandı.
-Bananoviç. -əl salladım. Barmağını göstərib bir dəqiqə işarə elədi.