. İçərdə kimdənsə telefon götürdü. Axtardı..Axtardı.. Sonra yenə iyrənc tələffüzlə danışdı:
-Gorush...Gorsherikh..
-İnşallah.
-What?
-Kafir.
Gələndən 2 gün keçmişdi. Oteldəki işim yiyib yatmaqdan ibarət idi. Mamamgilin otağıyla aramızda 2 qapı var idi. Düzdü, bunlara otaq demək günah olardı. Bura villanın bir mərtəbəsi deməyən cəhənnəmdə yanardı. Yəni mamamın bütün “dostlarının” villalarının bir hissəsi idi sanki. Yaxşı ki bizim ev bu qədər böyük deyil. Mən o boyda yerdə itərdim yoxsa.
Tək mənim otağım bir ev idi elə. Qapıdan girən kimi böyük divan, divarın yarsı boyda televizor, o biri tərəfdə bir böyük divan daha. Amma bir dənə yataq otağı. Elə bil oteldə bütün nəslimizi qarşılıyıb sonra da “Davay yatmağa başqa yerə” deyib təpik vurub tullayacaqdıq bayıra. Amma kravatda 4 nəfər rahat yata bilərdi. Mən də o 4 nəfərin yerinə tək şellənirdim. Kravatın qarşısındakı divar tam şüşə idi. Pərdələr pultla bağlansa belə adam yatanda narahat olurdu. O boyda şüşədi də, pərdənin arasınnan kimsə görürdü bəlkə?
İki gündü yeməkdən başqa heç nə üçün bayıra çıxmamışdım. Mamam hələ alışveriş məkanlarını gəzirdi, atam da işə başlamışdı. Mənə qalan yatmaq idi. Ye, iç, yat. Ye, iç, yat. Carlos olsaydı onnan məzələnərdim. Hara getdi görəsən Bananoviç.. Bir yerdən çıxıb səy-səy “Griitaa” zad diyib qışqırsaydı yenə yaxşı olardı. “Qorşek” demişdi axırıncı dəfə, ay tək hüceyrəli beyin, necə görüşək? Heç hara getdiyimi belə soruşmadı. Nəysə e. Tullansın.
Saat 4 idi. Yemək üçün aşağı düşmüşdüm. Mamagil ortalığlarda yox idi. Haraları gəzirdisə yenə. Burda da hamı ingiliscə danışır, ya da fransızca. Heç birini bilmədiyimə görə menyularda istədiyim yeməyi əlnən göstərirdim. Neyniyirəm ki dili öyrənib, qarnım doyur bəsdi də.
Bu gün də sifarişlərimi barmağımla göstərdim. Həmişəki kimi əvvəl su gəldi. Amma bu dəfə bir az fərqli gəldi. Əlində suyla gələn qara saçlı, qara gözlü afisant əyripənçəliy elədi. Əlindəki suyu üstümə dağıtdı. Hara ilişdi, hara vurdu özünü