anlamadım.
-Heey! Neyniyirsən?! Uff. Bir dənə sudu da. Məni niyə mamamnan alışverişə məcbur eliyirsiz axı?! –mən həyasızlıq saldığım vaxt çaş-baş dayanıb üzümə baxırdı. Yəqin buralarda belə üzlü adam görmüyüb hələ.
-Nolub? Nə baxırsan? Başa düşmürsən yəqin dediklərimi sən də. Məni bu həyatda başa düşən var ki.
-Başa düşürəm səni.
-Vaaat? Aa. Azərbaycanca danışdı!
-Vat nədi? –dedi gülə-gülə.
-Sən hardan bilirsəne bu dili?
-Bəlkə azərbaycanlı olduğum üçün bilirəm, ola bilməz? –gülümsəyirdi. Qarşıma çıxan hamı gülür bu günlərdə, məndə nəsə gülməli dəyişiklik olub görəsən?
-Mənim bəxtimə bax. Öz qanımdan, canımdan bir adam tapdım bu boyda yerdə, o da üstümə su dağıtdı.
-Bu oteldə qaldığına görə məncə paltar problemin olmaz.
-Ən böyük dərdim odu, xəbərin yox.
-“Qəlbim kasıbdı” deyib fəlsəfə qurardın da daha. –qəribə bir gülüş var idi üzündə.
-Mən ağlamağı bacarmıram, bağışla.
-Gülməyi də bacarmırsan, deyəsən.
-Doğrudu, sənin kimi kinayəli gülüşlərlə işim yoxdu mənim.
-Sənə söz çatdıra bilən deyiləm.
-Bax, ilk görüşdən bildin. Acam mən.
-Yeməkləriniz gəlir, xanım. –söz atanda sən sən deyir, sonra da siz. Bilmədim mədəniyyətini alqışlıyım, yoxsa sözlərini gözünə soxum.

Bir az sonra əlində yeməklərlə gəldi.
-Aman bu dəfə dağıtma, bunların ləkəsi də qalır.
-Əsas qəlbində ləkə qalmasın.
-Nə qəlb qəlb diyirsən? Sevgilin atıb səni diyəsən yaralısan. Həm nəyə oturdun qabağıma? İşin gücün yoxdu?
-Fəlsəfə eliyirəm səninçün.
-Təşəkkürlər, Mister Filosof. Diyirəm işin yoxdu? Müdürün atare səni işdən.
-Narahat olma, şef sayılaram.
-Uu şef garson!
-Garson yox, şef. Yemək şefi. –yarı utancaq gülümsəməylə başını yana əydi.
-Yemək şefi? Bildiyimiz kuxnada qışqırıb ona buna əmr verib möhtəşəm ləzzətlər hazırlayan kök, yekə qarınlı şef? SƏN? Bu yaşda necə şef olmusan? Məzələnməye mənnən.
-İstəyirsənsə yemək üstündən şirniyatın məndən olsun.
-Sən gedib oralarda kiməsə hazırlat gətir. Mən də inanım.
-Gəl.