-Hara?
-Gəl də gəl bax. Kuxnaya. Mən istədiyin şirniyyatı hazırlıyım, sən də şahidi ol. Sonra da ye, qiymətləndir.
-Cəsarətə baax. Sağol, şef! Gözlə yeməyimi yiyim. Sonra..
-Yeməyi yesən ağzının dadı itəcək, bura gəl –deyib qolumdan tutdu, dartıb apardı. Manyak. MANYAK!!

Böyük dəmir qapı arxasından kuxnaya yox mətbəxə keçdik. Bura tam filmlərdə gördüyüm məkan idi. İçəridə qarışqa kimi işləyən ağ önlüklü şəhzadələr. Şəhzadədən çox ağ önlüklü dəlilərə oxşuyurdular, hamı qışqırır, tavalardan odlar alovlar çıxır, tak-tak-tak bıçağ səsləri adamın başına düşürdü.
Bu balaca şef də ortalığlarda bir yerə keçib kakaolar, yumurtalar, böyük qablar filanlar yəni hər şeyin ən bahalı görünən tipindən götürüb əlini də çənəsini də işə saldı.
-Bunu yeyən ya bu gün ölər, ya da sabah.
-Zəhər zad qatacan içinə?
-İstiyirsənsə sevgimi belə qata bilərəm, o ən böyük zəhərdi. –yağ, şəkər, kakaonu qarışdırarkən bir tərəfdən də yumurtaları tək əllə qırırdı. Mən iki əlnən qıra bilmirəm heç o yumurtanı.
-Çox fəlsəfiklik eləmə, səfil olarsan. Nədi bu, nə bişirirsən?
-Məhşur Kanada şirniyyatı. Nanaimo bar.
-Ə kişi ole. Bu boyda ölkəyə gəlmisən. Öz şəkərbura, paxlavannan elə bir öyrənsin də camaat. Nanaymo mamaymo nədi.
-Sənin 60 yaşın var məncə. Ya da mən səhv qızı tutub gətirmişəm bura. Axı bütün kinolarda qızlar yemək bişirən oğlanlara heyran olurdu...
Heç nə demədən üzünə tərs-tərs baxdım. Başa düşdü ki, boş danışdı. Məndə o qız tipi yoxdu. Mamam həmişə “Səndə heç qız tipi yoxdu, səhv gəlmisən dünyaya” deyirdi. Demir ki, mən səhv çıxartmışam səni. İnsan bir az özündə günah axtarsın da nolar ki.
Onu qarışdır, bunu qarışdır, şkalad ərit, krem hazırla.. Hər şeyi elə tez eliyirdi ki, insan olduğuna çaşırdım. Bunda da nəsə in-cin tipi var. Qara gözlər, uzun kiprikləri heç xoş əlamət deyildi.
Bütün işlər qutarandan sonra nəəəhaayəəətt nayamomi hazır oldu. Qabda yanına şkaladla imza belə çəkdi. Ay səni çoxbilmiş, nömrəni də yazardın da day.. Amma bütün bu