bu artistliklərini bir qırağa qoysaq, bu nayamimo nə ləzzət idi belə... İnanılmaz. Çimərkən susayanda ağzına gələn duzlu dəniz suyu qədər dadlı idi bu. Bəlkə də çox.
-Sən bir dahisən!
-Bunu mən yaratmamışam. –təvəzökarlıq eliyirdi də guya.
-Mən də elə belə demişdim, dahi zad deyilsən atomu parçalamamısan ki. Şkaladı əridəndə alınan o yumru şeyləri parçalamısan. Ama bu namayimo əla birşey..
-Nanaimo.
-Nə fərqi vare. Nəysə, sən bunu heç kimə vermə, mənə göndər. 456-cı otaq. Mən getdim.

Əlimdəki boşqabla otağıma çıxdım. Liftdə hamı qəribə-qəribə mənə baxırdı. Elə bil özləri heç yemək yemirlər. Havaynan qidalanırlar. Otağa təzə girmişdim ki, mamamdan mesaj: “Aşağı düş, tez ol.” İtmiş gözəl tapıldı.
Otaqdan çıxıb liftə tərəf gedəndə uzaqdan qapının bağlandığını gördüm. AAAAAA! Liftdə sarışın bir şey var idi! Carlos! Yüzdə milyon faiz Carlos idii!! Amma qaçırmışdım. Tez liftə tərəf uçub düymələrə dayanana kimi vurdum, yumruqladım. Gəlmirdi ki gəlmirdi. Nəhayət 1-ci mərtəbədən gələn dayandı. Düzdü yuxarı çıxırdılar ama mən yenidən aşağı 1-ə basdım. Hamısı ingiliscə qışqırışsalar da düymələrin qabağından çəkilmədim. Neyniyim qardaş, sizin tələsən yeriniz yoxdu onsuz da. Aşağı düşən kimi qapıdan bayıra qaçdım amma oralarda yox idi. İçəri keçib bütün mərtəbəni fırlandım. Buxarlanmışdı deyəsən. Ortalığlarda hirslənmiş öküz kimi qaçdığım vaxt Şef Filosof qarşıma çıxdı, matadorunu yaralayan buğa kimi atdandım üstünə.
-Yavaş da bir az yavaaaş!
-Çəkil, keç qabağımnan.
-Hazırladığım şirniyyat səni özünnən çıxartdı deyəsən.
-Fürsətçiliy eləməye. Dayan, söz soruşum. Buralarda bu saniyələr ərzində sarı qara çürük banan saçlı, çiyələk dodaqlı, kivi gözlü, tüksüz şaftalı qollu, armud saplağı ayaqları olan bir oğlanfason şey gördün? Kuçu kuçu diyəndə qaçır gəlir yanıva belə. Görmüsən?
-Sən meyvə səbəti axtarırsan?
Sən meyvə səbəti axtarırsan?
-Meyvəni bilmirəm, səbəti sənin təpənə keçirdəcəm. Çəkil o tərəf.

Nə qədər fırlandımsa tapa bilmədim.