. Semiçkaların içində qabığı olmayan tumu tapmış kimi sevinmişdi. Ya həddindən artıq saf idi. Ya da dilini başa düşmürdüm deyə elə görünürdü. Ama yenə də saçlarını yolduqdan sonra mənə hədiyyə almışdı. Əslində saç yolmaq elə də pis şey deyil, yəni əksinə ləzzət eliyir.. Əlimdəki miniona baxıb soruşdum:
-Nə deyirsən? Səncə Bananoviç gəlsin?..
Qapını qıran şəxsiyyətsiz məni yuxudan oyatdı. O necə qapı döymək idi?! Ən sakit ölkələrdən biri olan Kanadada müharibə başlıyırdı yəqin.
Qucağımda minionla yatıb qalmışdım. Durub qapını açmağa getdim. Əslində məqsəd qapını açmaq yox, qapını qıranın ağzına təpik qoymaq idi. Elə ayağımı uzadıb qapını açmışdım ki, qarşıdakı Beyinsiz az qalsın yıxılırdı. Əlində padnosla dayanıb qapını təpikliyirdi bizim Şef.
-Nə qırırsane qapını, insan yatır burda. İnsan.
-İnsandan çox şirə oxşuyursan, güzgüyə bax bir.
-Makyajnan yatmıram, bağışla, Şef.
-Qollarım qırıldı.
-Nədi bu? Gözlərim bulanığ görür səhər.
-Sənin gözün açılana qədər məndə qol qalmayacaq. Çəkil o tərəfə. –deyib məni itələdi. Sonra da keçdi getdi yuxarı başa. Cəsarətə bax.
-Ay uşağ, sənə kim dedi gəl? Bir qızın otağına girirsən, insan bir az ehtiyatlı olar.
-Sənin qız olduğuna dair şübhələrim var.
-Bu şef önlüyünü heç çıxarmırsan?
-Etiraf elə, xoşun gəlir. Yoxsa soruşmazdın.
-Manyakdı nədi. İstidən pişmirsən yayın günü uzunqolnan?
-Bu bir həyat tərzidi. Sənə Kanadanın xüsusi səhər yeməyini hazırlamışam.
-O gül də Kanadaya aiddi?
-O bir az romantikaya aiddi amma sənin başın çıxmaz.
-Yaxşı ki, Argentinada deyilik.
-Hahahah. Düzdü, yoxsa səhər düyü yemək məcburiyətində qalacaqdın.

Kanadaya əvvəl bir dəfə gəlsək də, öz səhər yeməklərinin nə olduğunu bilmirdim. Çünki, hara getsəm də amerikan zavtrakını görəndə gözlərim başqa heç nəyə baxmağa cəsarət eləmirdi. Dillərindən bir xeyir gəlməsə də, səhər yeməkləri tam da mənlik idi. İstədiyim qədər də banan yeyirdim.
Kanada yeməyi də bilmirəm öz dadı idi, yoxsa bizim şefin istedadı