idisə hər parçanı ağzıma atandan sonra divana bir az da yayılırdım. Özüməm deyə demirəm ama ağzımın dadı var idi yəni.. Mən hər dilimdə əridiyim an qapı döyüldü.
-Bu kimdi? Sənin işlərindi həə? Ay sənii, romantika adıynan nə göndərmisən kim bilir. Heç elə bilmirmiş kimi baxma, məni aldada bilməzsən. –deyib qapını açdım. –MAMAŞA????
-Dilək, oyanmısan? Nə yaxşı belə tez. İmkan ver içəri keçim də.
-Neynirsən içəri keçib ma? Düş aşağı yeməyə gəlirəm də mən.
-Biz yemişik yemək. Diyan baxım otağın nə vəziyyətdədi, it gününə qoymusan yəqin. Qız səliqəsi yoxdu ki. –deyib tak-tak ayaqqabılarıyla içəri hücum elədi. Şef də gülərüznən taxta kimi dayanmışdı orda. Şit insan.
-Ömər? Aa tanış olmusuz “uje”? –mamam Şefin çiynindən tutub mənasız sevimliliklə danışırdı.
-Ömər kimdi?
-Dilək, yuxulusan diyəsən, qızım.
-Şefin adı Ömərdi? Ömər Şef. Şef Ömər. Nəsə düz gəlmir. Şef Filosof daha yaxşıdı. Ma, sən hardan tanıyırsan bunu?
-“Bu” nədi ay qız?! Aylin xalanın oğludu. Həmişə danışırdı ki, qulaq asırsan ki heç..
-Aylin? Aylin xala? Ahahahhahahah. Xanım Fenli Başın oğlu sənsən? Hahhahahah.
-Diləəək! Adam olan deyilsən sən. Mən idmana gedirəm, istəsən gəl.
-Əlvida mam.
Mamam gedənə qədər Şef Ömərçikin səsi çıxmadı.
-Noldu, küsdün yenə?
-Mamama yaxşı ad qoymusan. –dedi gülə-gülə. Aha, tam mənim tipim!
-Gedir-gəlir saçım necədi diyir. Sənin mamaşa komediyamdı mənim.
-Niyə yaxın dost olduqlarını başa düşürsən də yəqin. Onları keç, sən gələndən burdan bayıra çıxmamısan xəbərin var? Gəl gedirik.
-Hara? Aa qaçırdır məni. Mamam da heç nə demədən qoydu məni burda tək.
-Sənə heç nə olmaz bilir də.

Yarım saat Şefin paltarını dəyişməyini daha doğrusu bəzənməyini gözlədim. Mamamdan çox vaxt sərf eləmişdi bəzənməyə. Bu qara üzüm özünü mənə bəyəndirməyə çalışırdı, neyniyirdi anlamadım. Amma apardığı yer tam da mənlik bir yer idi. Dəlixana deyildi, xeyr. Bütün dəlilərin, manyakların, həyəcan sevərlərin yığışdığı bir məkan idi. Göydə yuxarı aşağı