olacaqdı ki guya. Onun ustalıq məkanı olan mətbəxin dəmir qapılarının pəncərəsindən baxanda yanında bir qız gördüm. Özü kimi cin tipli bir qız idi. Əlində şefin bahalı qablarında nəsə qarışdırırdı. Qıraqdan baxanda romantik film səhnəsinə oxşuyurdular. Hırıldıya-hırıldıya yemək hazırlıyırdılar. Pehh. Şef də sevgili tapdı demək. Mən yenə qaldım tək. Qafiyəli oldu ama..
Mən indi burda tək başıma neyniyəcəm deyə düşünüb gedərkən arxadan gələn tanış səslə yerimdə qaldım.
-Hey! –arxaya çevriləndə bu incə səsin Bananoviçdən çıxdığını gördüm.
-Aaaaaaa! Bananoviiiiiç! –deyib önünə qaçdım. Qoluna yavaşımsı bir yumruq vurub –Necəsən? –dedim.
-What?
-Bu vatçun da darıxmışdım aa.
-Hey, sit here. I found you again. (Az, otur bura. Səni yenidən tapdım.) –deyib stulu çəkdi. Mədəniyyətizm.
-Sənin nə işin vare burda, Bananoviç? Qolların əsl şaftalı rəngi olub ki, nə tez yanmısan.
-You look strange today. Are you ill? (Qəribə görünürsən bu gün. Xəstəsən?)
-Saçının çiyələyi burnumu büzüşdürdü, şampununu dəyiş də yekə kişisən.
-Ou, I like your watch. Its male version was bought for me by my grandpa. (Saatını bəyəndim. Babam bunun gədə versiyasını almışdı mənə.)
-Məni səndən başqa başa düşən yoxduye. Belə sakit sakit qulaq asıb normal cavab verən tək sənsən də.
-It is really a chance to find you again. (Səni yenidən tapmaq doğurdan şansdı.)
-Əsəbləşirəm ama uje, ələ salıre elə bil məni. Nə deyirsəne?!
-Hahah. It is real you. (Hahah. Bu doğrudan sənsən.)
-Qabağımda artis artis gülürsən ama bunun əvəzini səndən pis çıxacam, qara banan. Sarı saçlarına da yanmış bədən. Tavada yanmış sarı bibərə oxşuyursan. Noldu hə noldu? Başa düşməsən də hiss eliyirsən hə gözəl sözlər dediyimi? Gözlərin yenə döndü boşqaba.
Bananoviç yemini itirmiş qarışqa kimi mənə baxdığı an təzə bəy biz tərəfə gəlirdi. Qaşqabaqla gözlərini qısmış yetişməmiş sarı çiyələyə baxırdı. Yaxınlaşıb yanımızda dayandı. İkisi də bir-birinə səhvən ikinci gününü yaşayan kəpənəyin baxışı