ı kimi sevinclə baxdılar.
-Carlos?
-Hey! My chef! –Carlos ayağa durdu və iki sevgili qucaqlaşdılar. Yoxsa bizim şef də bunnan idi? Maviş. MAVİŞLƏR!
-Siz hardan tanıyırsız bir-birivizi? Nə qucaqlaşırsız? Sevgi böcəkləridilər elə bil.
-Dont say her. (Ona demə.) –Carlos şefə göz qaşla nəsə dedi.
-Carlos bura tez-tez gəlib gedir, ona görə tanıyıram.
-Yalan demə şef. Burda nəsə var. Sənə nə dedi o? Siz geysiz?
-Nəə?!
-Etiraf eliyin. –mən bu iki incə narin oğlan tipli varlıqlara nə olduqlarını etiraf etdirməyə çalışdığım an qızılı saçlı, sifətindən həyasızlıq yağan bir qız podyumda gəzirmiş kimi gəldi, arxadan Carlosu qucaqladı. Qıza bax!
-Caarlyyyy!
-Çarli diyərdin də day. –dedim yavaşca ama fikir verən olmadı. Şef qıza tərs-tərs baxırdı. Bananoviç də ayağa durub yanmış ördəyi qucaqladı. Aralarında cırıldıya-cırıldıya nəsə danışdılar, səsləri haralarından çıxır bunların bilmirəm. Xanım atəş topu Şefə baxdı, malca gülürdü, sonra da boynuna atdanıb boğarcasına qucaqladı. Şef oturduğu yerdə qalmışdı, uşaq dondu. İçərdəki sevgilisi çıxıb görər deyə qorxurdu yəqin.
Qız bunlarla söhbətə başladı, mənə heç baxmadı da. Yolaram mən bunu!
-Millət. Kimdi bu qızılı ördəy?
-Carlosun dayısıqızı.
-Niyə oxşamır bəs?
-Oxşamalıydı?
-Who is this girl? (Bu qız kimdi?) –mənə baxıb ağzını büzüşdürdü.
-Nolub bəyənmədin?
-Friend.. (Dost..) –Çürük banan söhbəti keçişdirirmiş kimi bir kəlimə dedi. Qız mənə yenə tərs-tərs baxdı. Aman. Cırıq nasgidən çıxan barmağım belə ondan gözəl görünürdü. Carlosla deyə-gülə nəsə danışır, arada da şefə baxıb göz-qaş eliyirdi.
-Nə danışıre bunlar?
-Nə bilime. –Qızcığaz gələndən Şefin qaşqabağı yığışmırdı.
-Başa düşənçün ağlaşmadı.
-Hardan tapırsan bu sözləri?
-Babamın atalarsözü kitabından.
-Babana oxşamısan elə.
-Xoşun gəlmir bunnan?
-Hər kəs bir-birinə uyğunlaşmalı deyil ki.
-Sən də bura gəlib antikvar adam olmusane, yoxsa fabrikdən çıxma beləsən? Muzeylik sözlər işlədirsən. Bu mənə niyə belə