deyəsən. Uzun koridorları keçəndən sonra ikinci zala gəldim, burda adam daha çox idi. Millətin ən çox yığışdığı şəklə baxmaqçun aralarından keçdim. Hamısını itələdim, yumruqladım deyə cırıldadılar bir az amma biz növbə mədəniyyəti görməmişik, bağışlasınlar. Ən önə gəldiyim an şəkli görəcəkdim ki kiminsə ayağına ilişib o mənasız əsərin üstünə yıxıldım. Əlbəttə, ikimiz birlikdə aşdıq. Nə olduğunu anlamadım heç. Bir anda bütün millət əllərini uzatmış, hey mey eliyirdi. Tək onu anladım ki ramka qolumu qol olduğuna peşman elədi. Sonra formalı biri gəlib durğuzdu məni. Bir neçə kostyumlu adam da qaşqabaqla üstümə gəlirdi. Aha, itlər çoxlaşdı! Dava olsa sonuna kimi savaşmağa hazır idim. Ama ki bu qorxaq narin insanlarda dava nə gəzir, qabağıma keçib qışqırışmağı bilirlər ancaq.
-What did you do?! Do you know how much it costs?! Can you afford it?!! (Sən nə etdin?! Bunun qiymətini bilirsən?! Ödəyə bilərsən sən bunu?!)
-Nə qiymətli şəkliniz vare. Şəkil də şəkil olsa. Rəssamın uşağı götürüb iki dənə xətt atıb ora, sizin kimi qoyunlar da buna qiymətli demisiz deyə satıb sizə. Bir az ayıq olune. Burda can mənim canımdı. Qolum nətər ağrıyır xəbərin var? Ah, al cızığa bax. Ödə də dərimin, gedən qanımın qiymətini? Duxun çatmadı, hə? İnsan canıdıye bu. İki damcı boya deyil, qandı bu qan! Bir müsbət qan! Ən dəyərli, ən saf, ən təmiz qan! Ba belə açıq qalar ağzın! –deyib fors eliyib çıxıb getdim. Hamısı da ağzı açıq arxamdan baxa qaldılar. Sonra da deyirlər ki, çox danışmaq pisdi nədi. Nəyi pisdi? Əyər mən bu qədər danışmasaydım ordan çıxa bilməyəcəkdim.
Qolumdan dəyərli qanım axıb getməkdə davam edirdi. Üstümdə pul da yox idi salfetka filan almağa. Daha aptekə girib həyasızlıq eləməyə da hal qalmamışdı. Aman uşaq vaxtı yıxılanda guya yaramı sarıyan var idi?! Gəzərəm də belə.
Bu qədər gəzəndən və bu macəraları yaşayandan sonra otelin yolunu itirmişdim. Çox gəzmişdim. Hardan hara gedirdim bilmirdim. Əlimdə nə zəng edəcək bir nömrə, nə də bildiyim bir adres var idi. Hava