-Həə tək dərdimiz də budu.
-Az danış.

Mamamla o qədər gözəl ünsiyyətimiz var idi ki. Bir-birini bu qədər anlayan iki insan yəqin ki, heç kim görməyib bu günə qədər.. “al” desəm Quba deyərdi, hələ heç “alma” olduğunu bilmədən.
Atam yenə çox məşğul olduğundan bizi artıq aeroportda gözləyirdi. Hər şeylə maraqlanan şoferimizlə birlikdə insanların terorist kimi yoxlandığı o məkana –aeroporta getdik. Atam bizi saxta olub olmadığına əmin olmadığım gülüşlə qarşıladı. Mənasızca məni qucaqladı. O uzun ölüm yoxlamasından keçdikdən sonra nəhayət samalyota, aa bağışlayın, təyyarəyə mindik. Ən sevmədiyim an. Kəmərlər, mənasız sevimliliklə hərəkət edən stüyardesisalar (adlarını da deyə bilmirəm), qalxmaq həyəcanı, qarşıda heç nə vecinə olmadan xoruldayan dayılar, təkərlər yerə dəyən kimi telefonu açan gənclər... Ən yaxşısı gözlərimi yumub qarşıda xoruldayan dayıya eyni notlarla qoşulmaq idi.

Yanıma oturan şəxs ətrafdakı əsəb korlayan, bütün bədənimi qaşındıran hadisələrin üstünə pərdə saldı.
Çünki, o uçuş müddətində hirsdən beynimi qanadacaq bir tip idi. İlk baxışda qollarımda bir sızıldama hiss ettim, bu mamamla möhtəşəm dialoqlarımızı quranda baş verirdi həmişə. Deməli, bu uşaq tipli, yəqin ki həm də uşaq beyinli, çürük banan rəngi saçları olan, kivi gözlü “oğlan”la ən az mamam qədər gözəl söhbətimiz olacaqdı. Mənim fikrimi soruşan olsa əgər, mən heç ünsiyyət filan qurmaq istəmirdim. Onunla danışmaqdansa qabağımdakı dayını oyadıb onunla söhbət edərdim. “Necə gözəl ahənglə xorulduyursuz” deyə başlıya bilərdik məsələn söhbətə. Ama bu “gədənin” üzümə baxıb gülümsəməsindən bilinirdi ki, nəsə dərdi var. Susa bilməyən xala tiplərinnəndi.
Oturduğu yerə də yerləşmək nə çətin iş oldu axı?! Qurd var elə bil. Gah durur, gah otururdu. Hardasa on dəqiqə yerində fırlanıb sinir sistemimdə balaca qığılcımlar yaradandan sonra üzümə baxıb istədiyi hədiyyəni alan uşaq kimi gülümsədi. Mən neynədim? Hahah. Əlbəttə, tərs baxışlarımla bala ördəyi gülümsədiyinə peşman elədim.